ข้าไม่ได้เป็นเพียงผู้ป่วยของซีเอ๋อร์เท่านั้น ข้ายังเป็นท่านอาของเจ้านะซีเอ๋อร์ สิ่งใดที่ซีเอ๋อร์สนใจใคร่จะได้ ข้าจะไปเอามาให้กับมือ”
มู่เฉียนซีเดินเข้าไปใกล้ ๆ รถเข็นของมู่อวู่ซวงพลางกล่าววาจา “เป็นเพราะว่าท่านอาเล็ก เป็นท่านอาของข้าอย่างไรล่ะ ข้าจึงอยากให้ท่านอาพักผ่อน รักษาร่างกายให้แข็งแรง ท่านอาอย่าหลงคิดว่าข้ามู่เฉียนซีใจดี รอให้ท่านกลับมาแข็งแรงเป็นปกติ ข้ามีเรื่องรบกวนท่านอาเล็กเรื่องหนึ่ง ถึงตอนนั้นแล้วท่านอาเล็กจะยุ่งตัวเป็นเกลียวแน่นอน”
เมื่อเห็นหลานสาวตัวน้อยที่ซุกซนไม่เชื่อฟัง มู่อวู่ซวงรู้สึกจนใจ “ซีเอ๋อร์ นับวันเจ้ายิ่งไร้เหตุผล เก่งกาจกว่าข้าไปเสียแล้ว”
“ใครใช้ให้ข้าอายุน้อยกว่าท่านอาล่ะ เหตุผลของท่านอาเล็กสู้ข้าไม่ได้หรอก ท่านอาเล็กพักผ่อนมาก ๆ รักษาสุขภาพให้แข็งแรงจะดีกว่า เรื่องสมบัติแปลกประหลาดนั่น ข้ามู่เฉียนซีจะจัดการมันเอง” มู่เฉียนซีกล่าวพลางเข็นรถเข็นของมู่อวู่ซวง พามู่อวู่ซวงกลับเรือนอวู่โยว
……
เช้าวันต่อมา ข่าวเรื่องสมบัติแปลกประหลาดแพร่กระจายไปทั่วแคว้นจื่อเยี่ย
กองกำลังของแคว้นจื่อเยี่ย ราชวงศ์ และตระกูลอวิ๋นพร้อมที่จะเคลื่อนไหวแล้ว สำนักนิกายใหญ่ทั้งสองสำนักของแคว้นจื่อเยี่ยซึ่งก็คือสำนักซวนเหลยและสำนักจี๋หั่วเวลานี้นั่งไม่ติดแล้วเช่นกัน แม้แต่สำนักนิกายของแคว้นชิงยังตื่นตระหนก ถึงแม้พวกเขาจะไม่รู้ว่าสมบัติแปลกประหลาดคือสิ่งใด พวกเขาก็รู้ว่ามันต้อ
