มู่เฉียนซียังไม่ทันคิดว่าจะขอบคุณเขาอย่างไรดี จิ่วเยี่ยก็ใกล้เข้ามาแล้ว ริมฝีปากของเขาค่อย ๆ เข้ามาใกล้ เขากล่าว “เจ้า… ข้าชอบกลิ่นของเจ้ามากขึ้นเรื่อย ๆ”
“จูบกัน…”
ในพื้นที่แคบ ๆ นี้ มู่เฉียนซีไม่สามารถหลบหลีกไปที่ใดได้ ถูกจิ่วเยี่ยจับไว้ วิธีที่เขาแสดงความชอบต่อนาง ทําให้นางจนปัญญา การบุกเข้ามาอย่างไร้ยางอายทําให้หัวใจของนางเต้นรัว
— ตึกตัก! ตึกตัก! ตึกตัก! —
เมื่อมู่เฉียนซีได้สติกลับมา คิดจะลงมือกับจิ่วเยี่ยทว่ามีหรือนางจะทัน จิ่วเยี่ยรีบจับนางไว้ ผลลัพธ์ยิ่งรุนแรงขึ้น!
เมื่อลุงหม่าได้ยินความเคลื่อนไหวด้านในพลันอึ้งไปเล็กน้อย ใบหน้าแดงก่ำ
เขาชะลอรถม้า ถอนหายใจพลางกล่าวว่า “วัยหนุ่มช่างเป็นสิ่งที่ดีเสียจริง”
มู่เฉียนซีผลักจิ่วเยี่ยไปที่ขอบของรถม้า “จิ่วเยี่ย ต่อไปหากไม่ได้รับอนุญาตจากข้า เจ้าอย่ามาลอบโจมตีข้าด้วยปาก ไม่เช่นนั้นข้าจะโกรธเจ้าจริง ๆ ด้วย”
“ไม่รู้ ข้าควบคุมไม่ได้ …แค่คิดอยาก ก็ทำ” จิ่วเยี่ยมีเพียงสีหน้าสงบนิ่ง น้ำเสียงของเขาเผด็จการ ทําให้มู่เฉียนซีรู้สึกจนปัญญา
มู่เฉียนซี “จิ่วเยี่ย ข้าไม่ชอบให้ใครมาทําเรื่องใกล้ชิดสนิทสนมเช่นนี้”
“ข้ากับเจ้า เรายังไม่สนิทสนมกันอีกรึ ?” สายตาของจิ่วเยี่ยจับจ้องมองร่างมู่เฉียนซี เขาแทบอยากจะเผาเสื้อผ้าของนาง
มู่เฉียนซีกล่าวอย่างจนปัญญา “เจ้า… หรือว่าเจ้ามารจื่อโยวนั่นบอกเจ้าถึงความคิดไม่ดีเช่นนี้ เจ้าอย่าไปฟังเขา”
หากจิ่วเยี่ยถ
