นกันมากเพียงนี้
ทั้งจวินโม่ซี อู๋ตี้ และเสี่ยวหงได้กินกันจนอิ่มพุงแน่นท้อง ส่วนมู่เฉียนซี นางไม่ได้ยัดอาหารเข้าปากมั่วซั่วเฉกเช่นทั้งสาม เมื่ออิ่มท้อง นางค่อย ๆ ลุกขึ้นยืนช้า ๆ กล่าวถามพวกนักฆ่า “พวกเจ้าจงบอกข้ามา ใครเป็นคนสั่งให้พวกเจ้ามาลอบฆ่าข้า ?”
“ตระกูลโอวหยางถูกกลุ่มคนนิรนามทำลายล้างเสียสิ้น พวกเจ้าก็คงจะเปลี่ยนนายไปแล้วกระมัง!”“พวกเราเป็นนักฆ่ามืออาชีพมีจรรยาบรรณ ย่อมไม่ขายผู้เป็นนายอย่างแน่นอน” พวกเขากล่าวด้วยเสียงเย็นชา เหล่านักฆ่ากัดยาพิษร้ายแรงที่ซ่อนอยู่ในฟันของพวกเขาอย่างพร้อมเพรียงกัน ทว่าต้องพบกับความผิดหวัง กัดไปเต็มปากเต็มคำกลับไม่เป็นอะไรเลยเป็นไปได้อย่างไร ?ยาพิษสำนักเอียนหลัวของพวกเขาไม่ควรเกิดความผิดพลาดเช่นนี้มู่เฉียนซีหัวเราะเบา ๆ “หึ ๆ ข้าบอกแล้วว่าการที่วันนี้พวกเจ้าพ่ายแพ้อย่างอนาถ มันเป็นเพราะพวกเจ้าดูถูกพิษของหมอปีศาจมากเกินไป”เหล่านักฆ่ารู้สึกหมดสิ้นความหวัง “เจ้า ฆ่าพวกข้าเสียเถอะ! ให้ตายอย่างไรพวกข้าก็ไม่ยอมเปิดปากพูด”“อันที่จริงการที่จะให้พวกเจ้าพูดออกมานั้นง่ายมาก”ในมือมู่เฉียนซีมีเข็มฉีดยาอยู่อีกอันหนึ่ง เข็มฉีดยานั้นปักเข้าร่างกายของนักฆ่าที่นอนอยู่บนพื้น นางกล่าว “ไม่นานนัก ยาสะกดจิตจากเข็มยาจะเริ่มออกฤทธิ์”นัยย์ตาของนักฆ่าเริ่มพร่ามัว จังหวะนั้นมู่เฉียนซีเอ่ยถาม “บอกข้ามา สรุปเป็นใครกันที่ส่งพวกเจ้ามาฆ่าข้า”“ข้าไม่รู้ มีเพียงพี่ใหญ่ของข้าเท
