วกข้าก็ไม่ยอมเปิดปากพูด”
“อันที่จริงการที่จะให้พวกเจ้าพูดออกมานั้นง่ายมาก”
ในมือมู่เฉียนซีมีเข็มฉีดยาอยู่อีกอันหนึ่ง เข็มฉีดยานั้นปักเข้าร่างกายของนักฆ่าที่นอนอยู่บนพื้น นางกล่าว “ไม่นานนัก ยาสะกดจิตจากเข็มยาจะเริ่มออกฤทธิ์”
นัยย์ตาของนักฆ่าเริ่มพร่ามัว จังหวะนั้นมู่เฉียนซีเอ่ยถาม “บอกข้ามา สรุปเป็นใครกันที่ส่งพวกเจ้ามาฆ่าข้า”
“ข้าไม่รู้ มีเพียงพี่ใหญ่ของข้าเท่านั้นที่รู้”
“หากเช่นนั้น ใครเป็นพี่ใหญ่ของพวกเจ้า ?” มู่เฉียนซีคาดคั้น นักฆ่าชี้ไปที่ชายชุดตำผู้ซึ่งถูกแขวนลอยอยู่บนตาข่าย เขากล่าว “เขา… เขาเป็นพี่ใหญ่พวกเรา”
“ดี! เจ้าเชื่อฟังดีมาก” มู่เฉียนซีดึงเข็มยาออกจากคอของเขาและโยนไปใส่ศีรษะนักฆ่าคนอื่น ๆ
— ฟึบ! ฟึบ! ฟึบ! ฟึบ! ฟึบ! —
พวกเขาหลบหลีกอย่างบ้าคลั่ง น่าเศร้าที่เข็มของหมอปีศาจใช่ว่าจะหลบหลีกได้ง่าย ๆ ชายที่อยู่ตรงหน้ามู่เฉียนซีเลิ่กลั่ก พยายามดิ้นรนเพื่อต่อต้านฤทธิ์ของเข็มสะกดจิตแต่ก็ไม่สามารถช่วยอะไรได้
มู่เฉียนซีกล่าวขึ้นอย่างช้า ๆ “บอกข้ามา ใครสั่งให้สำนักเอียนหลัวมาฆ่าข้า”
“ตระกูล… ตระกูลอวิ๋น อวิ๋นซินหราน”
“เหอะ! เขาเองรึ ?” มู่เฉียนซีพึมพําเบา ๆ
เวลานี้ ดวงตาของชายผู้เป็นพี่ใหญ่เหล่านักฆ่าเบิกกว้าง ทั้งตัวของเขาเปี่ยมไปด้วยพลังแห่งการทำลายล้าง เขาทำลายตาข่ายนั่นออกมาโดยไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น พลันพุ่งเข้าหามู่เฉียนซีอย่างคลุ้มคลั่ง
“ในเมื่อตัวตนของผู้จ้างวานฆ่าถู
