ไป๋กั๋วกง “ท่านหมอปีศาจเป็นคนตรงไปตรงมา ข้าเองก็คิดเช่นนั้น เจ้าเข้าเรื่องเถอะ”
มู่เฉียนซี “หอหมอปีศาจของข้าในกาลหน้า ขอฝากให้ท่านไป๋กั๋วกงคอยช่วยดูแลเล็ก ๆ น้อย ๆ ด้วย”
ไป๋กั๋วกงยิ้ม “ด้วยความแข็งแกร่งของหมอปีศาจ ต่อให้จวนกั๋วกงไม่ต้องออกแรงช่วยแม้แต่น้อย เชื่อว่ายังคงสามารถอยู่ในแคว้นชิงอย่างเหมือนปลาได้อาศัยน้ำ ในเมื่อเป็นคำขอของผู้มีบุญคุณช่วยชีวิตไว้ ข้าไม่ปฏิเสธอย่างแน่นอน”
มู่เฉียนซี “ข้ามีอีกคำถามหนึ่ง ไป๋กั๋วกง ท่านสืบได้หรือยังว่าใครเป็นผู้วางยาข้า ?” อันที่จริงบุคคลที่มู่เฉียนซีสงสัยมีไม่มาก โอวหยางเหว่ยและมู่หรูอวิ๋น ในความคิดนาง สองสตรีนี้อาจเป็นบุคคลที่คุ้นชินกับพิษเป็นอย่างดี หรือไม่ก็อาจจะมีผู้มีอิทธิพลคอยบงการอยู่เบื้องหลังพวกนางเพื่อที่จะเอาชีวิตนาง หรือคนเหล่านั้นคงอยากจะกลืนกินตระกูลมู่ทั้งตระกูล
สีหน้าไป๋กั๋วกงหม่นคล้ำ “เรื่องนี้เริ่มได้เรื่องมาบ้างเล็กน้อยแล้ว อีกฝ่ายซ่อนตัวลึกเกินไป เรายังไม่สามารถเจาะเข้าไปถึงได้”
มู่เฉียนซีกล่าวขึ้น “เช่นนั้นก็… ถ้าหากท่านกั๋วกงพบข้อมูลใดเพิ่มเติม สามารถให้คนไปส่งข่าวแก่หอหมอปีศาจได้หรือไม่ ?”
“เรื่องนั้นง่ายดั่งยกมือ”
มู่เฉียนซีหยิบขวดยาออกมา กล่าวว่า “ในนี้มีเม็ดยาวิเศษอยู่สองเม็ด โดยปกติแล้วสามารถกันพิษทั่วไปได้ ไป๋กั๋วกงระวังตัวให้มาก ๆ ด้วย”
“ได้ ขอบใจเจ้ามาก” ไป่กั๋วกงกล่าวเสียงต่ำ มู่เฉียนซีเดินออกมาจากห้องของไป่ก
