ว อาการของพวกเขากลับยิ่งหนักขึ้น ๆ
มู่เฉียนซีส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้ “เจ้าพวกโง่! ช่างดูแคลนพิษของหมอปีศาจเสียจริง ค่อย ๆ ลิ้มรสมันไปแล้วกัน”
— โครม! —
ชายชุดดําอีกคนถูกโยนร่างมา สภาพชายผู้นั้น เวลานี้เสมือนถูกจวินโม่ซีซัดมาอาการปางตายเสียแล้ว
“เจ้าหมอนี่น่ารําคาญจริง เสียเวลาเก็บวัตถุดิบทำอาหารของข้า ไม่รู้ว่าของพวกนี้เพียงพอหรือไม่” จวินโม่ซีวางกระต่ายลงสิบกว่าตัว ไก่กระดูกวิญญาณอีกสิบกว่าตัว อีกทั้งยังมีแกะและหมู…
มู่เฉียนซียกยิ้มมุมปากอย่างระอา “พอแล้ว เจ้าจะกินมากขนาดไหนกันเชียว ?”
จวินโม่ซีกล่าวขึ้นอย่างไร้เดียงสา “ข้าคิดว่านี่ไม่มาก จะได้มีโอกาสกินมากขึ้นอีกสักหน่อย ไม่ดีหรือ ?”
“เจ้าไม่กลัวแน่นท้องตายเรอะ ?”
“วางใจเถอะ ข้าไม่แน่นท้องตายแน่นอน ข้าเป็นใครกัน ? ข้าคือราชาโอสถจวินโม่ซี”
“…”
ทั้งสองมัวแต่ถกเถียงกันเรื่องอาหารจนลืมเหล่านักฆ่าเอียนหลัวที่กำลังเจ็บปวดอยู่ด้านข้างไป
“แค่ก ๆ ๆ”
ชายที่ล้มอยู่บนพื้นผู้นั้นกระอักเลือดออกมาและกล่าวด้วยเสียงอ่อนแรง “จะฆ่าจะแกงก็เชิญ ให้ข้าได้สบายใจเถอะ ครานี้ภารกิจของเราล้มเหลวแล้ว”
.
