ูลมู่สามารถออกมาได้อย่างโชคดี เหตุใดข้าจะทำบ้างไม่ได้ ? วันนี้ข้าจะต้องเอาชีวิตของเจ้าให้จงได้ ผู้นำตระกูลมู่!”
“เจ้าคิดว่าเจ้าทำได้รึ ?”
“ราชาโอสถถูกยอดฝีมือระดับจักรพรรดิของเราตรึงไว้แล้ว วันนี้ไม่มีใครสามารถช่วยเจ้าได้”
— ชิ้ง! —
ดาบยาวถูกชักออกจากฝัก เมื่อพวกเขาพุ่งเข้ามา ทันใดนั้นมีตาข่ายขนาดใหญ่หลายตาข่ายจับพวกเขาไว้ ฉับพลันทันใดผงยานับไม่ถ้วนโรยลงมา
— ฟึ่บ! ฟึ่บ! —
“แค่ก ๆ ๆ” ในช่วงเวลาหนึ่ง พวกเขาตกอยู่ในความสับสนอลหม่าน
“พรวด!”
ผงฝุ่นนั้นเข้าไปในระบบทางเดินหายใจและรูขุมขนของพวกเขา ทำให้ลมหายใจของพวกเขาเกิดติดขัดอย่างฉับพลัน จากนั้นจำต้องกระอักเลือดออกมาอย่างไม่เต็มใจ มู่เฉียนซีเอนตัวพิงต้นไม้อย่างเกียจคร้าน สายตานางมองไปที่ดวงตาเบิกกว้างตกตะลึงของพวกเขา นางกล่าวหยอกล้ออย่างอดไม่ได้
“ฮ่า! ข้ารู้ว่าหากข้ายังไม่ตาย พวกเจ้าคนแห่งวังยมโลกเอียนหลัว แม้จะลอบสังหารไม่สำเร็จในครั้งแรกจะต้องมีครั้งที่สองตามมาเป็นแน่ พวกเจ้าคิดว่าข้าจะอยู่เฉย ๆ รอให้พวกเจ้ามาฆ่ารึ ? หึ! แม้ข้าจะเป็นเพียงผู้บำเพ็ญภูตระดับสาม แต่ข้ามีวิธีเป็นหมื่นแสนที่จะตลบหลังพวกเจ้า พวกเจ้าดูถูกฝ่ายตรงข้ามเกินไปจริง ๆ ถึงกับกล้าเข้ามาโดยไร้การวางแผน”
“เจ้าอย่าเพิ่งได้ใจไป เพียงโดนพิษเท่านั้น! ข้าสามารถแก้… แก้พิษได้”
คนพวกนั้นหลายคนกัดฟันกล่าวออกมา ว่าแล้วก็หยิบยาแก้พิษออกมากลืนลงคอไป ทว่าหลังจากกินยาแก้พิษไปแล้
