ข้ากับนางไม่มีความสัมพันธ์อันใดกันอีกต่อไปแล้ว หากนางไม่อยากกลับ นางก็อยู่ที่นี่ไปเถอะ”ทุกคนเดินทางกลับไปยังแคว้นจื่อเยี่ย ส่วนมู่เฉียนซีไปอยู่ที่หอหมอปีศาจ เมื่อเยวี่ยเจ๋อรู้เรื่องที่มู่หรูอวิ๋นใช้วิญญาณกู่ทำร้ายมู่เฉียนซี เขากล่าวขึ้น “พี่ใหญ่ พี่ใหญ่ไว้ชีวิตนาง มันไม่ง่ายไปหน่อยรึ ?”จวินโม่ซี “เยวี่ยเจ๋อ เจ้ายังไม่รู้จักแก่นแท้ของพี่ใหญ่เจ้าอีกหรือ ?”เยวี่ยเจ๋อ “เจ้าหมายความว่าอย่างไร ?”จวินโม่ซีกล่าวอย่างช้า ๆ “แม้วิญญาณกู่จะตายไปแล้ว แต่ไม่ว่าใครก็ตามที่เคยถูกวิญญาณกู่เข้าร่าง จะไม่มีวันเพิ่มความแข็งแกร่งได้อีก ครานี้นางตกม้าตายลงจริง ๆ เสียแล้ว นับจากนี้ต่อไป ต่อให้นางมีชีวิตอยู่ก็ไม่ต่างอะไรกับตายทั้งเป็น”มู่เฉียนซีมองจวินโม่ซี นางกล่าวติดตลก “ดูเหมือนว่าเจ้าจะรู้ถึงธาตุแท้ของความเจ้าเล่ห์ของข้าแล้วสิ”จวินโม่ซีกล่าวอย่างภาคภูมิใจ “แน่นอนอยู่แล้ว ใครใช้ให้ข้าชาญฉลาดกว่าเจ้านี่กัน”“เจ้าเด็กน้อย เจ้าต้องระวังตัวให้ดี วันนึงข้าจะจับเจ้าเป็นหนูทดลองยา”“พี่ใหญ่ พี่ใหญ่ต้องปกป้องข้านะ” เยวี่ยเจ๋อกล่าวพลางทำทีวิ่งไปหลบด้านหลังมู่เฉียนซีรอยยิ้มจาง ๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากมู่เฉียนซี หลังสิ้นสุดการประลองอันหนักหน่วงก็ได้เห็นฉากที่ยากจะเห็น เวลานี้ดูเหมือนว่านางจะรู้สึกผ่อนคลาย เบิกบานใจไม่น้อยเลยสาเหตุที่มู่เฉียนซีจำต้องอยู่ที่แคว้นชิงต่อ ประการแรกเพื่อที่นางจะได้จัดการเรื่องหอหมอปีศาจ อีก
