้าได้ ? ช่างโอหังเกินไปแล้ว ให้กระบี่ของข้าจัดการเจ้าเสียเถอะ!”
— ชิ้ง! —
กระบี่ยาวสองเล่มปะทะกัน เล่มหนึ่งเป็นอาวุธวิญญาณระดับสูง มีความเฉียบคมอย่างหาที่เปรียบมิได้ อีกเล่มหนึ่งเป็นกระบี่สนิมไร้ระดับ ดูราวกับว่าพร้อมจะหักได้ทุกเมื่อ
ผู้ใดจะชนะ ผู้ใดจะแพ้ เห็นได้ชัดเจน
— แกร๊ง! แกร๊ง! แกร๊ง! —
นั่น! นั่นมัน…! ผู้ที่ชมดูอยู่นิ่งอึ้ง น่าแปลกนักที่อาวุธวิญญาณระดับสูงชิ้นใหม่ชิ้นนั้น กลับหักเป็นท่อน ๆ ร่วงลงสู่พื้นอย่างน่าสังเวช
เผยหงตระหนกตกใจจนเหงื่อไหลลงมาจากหน้าผาก ฉับพลันทันใดกระบี่สนิมเล่มยาวของมู่เฉียนซีแทงทะลุไหล่ซ้ายของเขา ไร้โอกาสให้เขาได้ตอบโต้
เมื่อเขามีปฏิกิริยากลับมาจะโจมตีมู่เฉียนซีด้วยพลังวิญญาณ เข็มยาหลายเล่มทิ่มลงไปในจุดชีพจรแต่ละจุดในร่างกายของเขาทันที
พิษระเหยอยู่ในร่างกายของเขา พาเอาร่างกายกลายแข็งทื่อเป็นเหมือนรูปปั้น ไม่สามารถขยับตัวได้
มู่เฉียนซีก้มมองกระบี่ยาวในมือ นางยิ้มก่อนจะกล่าวว่า “แม้ว่ามันจะดูน่าเกลียดเล็กน้อย แต่ก็มีประโยชน์มาก สามารถตัดอาวุธวิญญาณระดับสูงขาดเป็นท่อนได้ราวกับตัดเต้าหู้”
ด้วยกระบี่มังกรแดงเล่มนี้ ต่อให้พบเจอกับคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งกว่านางหลายขั้น ขอเพียงจัดการกับอาวุธของเขาผู้นั้น และจับช่องโหว่ได้ นางก็สามารถเอาชนะได้ …การต่อสู้ในวันนี้เป็นตัวอย่างที่ดี
เจ้าของเดินเข้ามา พยัคฆ์ขาวตัวใหญ่นั่นถูกอู๋ตี้ทําร้ายอย่างโหดเหี้ยม
— ปัง!
