—
เสียงหนึ่งดังขึ้น มู่เฉียนซีเตะเผยหงลงจากเวที
ในอ้อมแขนของนาง อุ้มเจ้าแมวขาวน่ารักที่ดูไม่เป็นอันตรายไร้พิษภัยตัวหนึ่ง และเหลือบมองไปยังกลุ่มคนของสำนักศึกษาชิงติ่งพร้อมถามว่า “สำนักศึกษาชิงติ่งของพวกเจ้า ใครอยากมาท้าประลองกับข้าอีก เข้ามาได้”
คนของชิงติ่งอดไม่ได้ที่จะสั่นกลัว หญิงสาววิปริตที่ผ่านระดับสามและเอาชนะลูกพี่ของพวกเขาได้ ไหนจะเจ้าแมวขาวอู๋ตี้ สัตว์วิญญาณบ้า ๆ ที่อยู่ต่ำกว่าระดับห้า หากพวกเขาขึ้นไป คงไม่พ้นถูกทารุณกรรม!
อาจารย์ใหญ่สำนักศึกษาชิงติ่งกล่าวอย่างจนปัญญา “สำนักศึกษาชิงติ่งของพวกเรายอมรับความพ่ายแพ้…”
ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเหตุใดสำนักศึกษาแคว้นจื่อเยี่ย ถึงได้รับชัยชนะอันดับหนึ่งในการประลองกับทั้งแปดสำนักศึกษา
สำนักศึกษาอีกเจ็ดแห่งมิใช่ว่าไม่พยายาม พวกเขาพยายามเจียนตายยังสู้ไม่ได้ เดิมทีสำนักศึกษาแคว้นจื่อเยี่ยอยู่อันดับโหล่ กลับแย่งชิงอันดับหนึ่งของพวกเขาทั้งสองไปได้
งานประลองสิ้นสุดลง แม้สำนักศึกษาแคว้นชิงจะพ่ายแพ้อย่างน่าสังเวช แต่ก็ต้องจัดงานเลี้ยงฉลอง
นี่เปรียบเสมือนงานฉลองความเศร้าเคล้าความขมขื่นของพวกเขาอย่างไรอย่างนั้น
ในงานเลี้ยงอาหารค่ำ มู่หรูอวิ๋นเดินเข้ามาอย่างสง่างามพลางยิ้มให้มู่เฉียนซี “ซีเอ๋อร์ ขอบคุณที่นำพาพวกเราให้ได้รับเกียรติเช่นนี้ ข้าขอคารวะเจ้า เจ้าดื่มเหล้าจอกนี้สักหน่อยเถอะ”
.
