นก็ทนเจ็บอีกสักหน่อยจะเป็นไรไป
ซวนหยวนชิงอวิ๋นมองซวนหยวนหลี่เทียนที่อยู่บนเวทีประลอง เขาใช้วิธีนี้เพื่อดึงดูดความสงสารเห็นใจจากมู่เฉียนซี ช่างเป็นวิธีที่โง่เขลาจริง ๆ!
รองอาจารย์ใหญ่สุดแสนจะร้อนรน หากองค์รัชทายาทซวนหยวนหลี่เทียนต้องมาสิ้นพระชนม์บนเวทีการประลองแคว้นชิงแห่งนี้ มีหวังหัวเขาต้องขาดเป็นแน่แท้
“มู่เฉียนซี อาจารย์สั่งให้เจ้าเป็นหัวหน้ากลุ่มในการแข่งขันการประลองครั้งนี้ เจ้ารีบสั่งหลี่อ๋องให้หยุดเถอะ”
เมื่อรองอาจารย์ใหญ่กล่าวเช่นนี้ มู่เฉียนซีจึงจำใจ นางตะโกนออกไป “ซวนหยวนหลี่เทียน ยอมแพ้ซะ”
ซวนหยวนหลี่เทียนมองมู่เฉียนซี กล่าวด้วยรอยยิ้ม “ซีเอ๋อร์ ข้าคิดไว้อยู่แล้วว่าเจ้าต้องไม่ยอมให้ข้าเป็นอะไรไป”
รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความสุขนี้ทิ่มแทงดวงตามู่หรูอวิ๋นเต็ม ๆ นางกำหมัดแน่น คุกรุ่นอารมณ์โกรธพลันคิดน้อยเนื้อต่ำใจ ‘ท่านพี่หลี่เทียน ท่านยอมเสียสละชีวิตได้ถึงเพียงนี้เพียงเพื่อดึงดูดความสนใจจากนางบ้ามู่เฉียนซี ท่าน…’
นางใจสลาย หัวใจของนางเจ็บปวดราวคมมีดกรีดแทงใจ
“ข้ายอมแพ้…” ซวนหยวนหลี่เทียนกล่าวยอมแพ้ด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง เขาไม่สามารถควบคุมร่างของตัวเองได้อีกต่อไป ร่างของเขาล้มลงไปกับพื้น
ลู่กุ้ยยิ้มเยาะเย้ย กล่าวดูถูกเหยียดหยามทันที “ฮ่า! นี่หรือคือความแข็งแกร่งของศิษย์สำนักศึกษาแคว้นจื่อเยี่ย อ่อนแอยิ่งนัก เหอะ! ลำดับต่อไปผู้ใดจะขึ้นมา ? อ้อ… แต่ผู้ใดจะขึ้นมาก็ไม่ต่างกัน พว
