นั้นออกอย่างง่ายดายเพื่อเปิดทางให้เขาและนางเดินออกไป
…
“ซีเอ๋อร์ ในที่สุดพวกเจ้าก็กลับมา” มู่หรูเหยียนรีบกล่าวเมื่อเห็นพวกเขากลับมา ใบหน้านางเผยรอยยิ้มปีติยินดี
ทว่าซวนหยวนหลี่เทียนกลับกล่าวน้ำเสียงเย็นชา “มู่เฉียนซี เจ้าเข้าไปนานเช่นนั้น เจตนาจะให้อวิ๋นเอ๋อร์ตายหรืออย่างไร ?”
ใบหน้ามู่หรูเหยียนราวกับมีไฟแผดเผาขึ้นมาในทันใด เริ่มมีลมหายใจปล่อยออกมามากกว่าหายใจเข้า
มู่เฉียนซีกล่าวอย่างไม่แยแสสิ่งใด “พวกเราออกไปจากที่นี่กันดีกว่า”
บรรดาอาจารย์และเหล่าอาจารย์ใหญ่ของสำนักศึกษาทั้งแปด กำลังรอให้พวกเขาออกมาอยู่ที่ด้านนอก อาจารย์ใหญ่เวินกล่าวขึ้นพร้อมรอยยิ้ม “ดีมาก พวกเจ้านักเรียนจากสำนักศึกษาแคว้นจื่อเยี่ย สามารถอดทนถึงตอนนี้ได้ ไม่เลวเลย แม้จะใช้วิธีการที่ไม่เป็นที่นิยมก็ตาม แต่พวกเจ้าคู่ควรแก่การยกย่องชื่นชม”
สองสำนักศึกษาที่ถูกพวกเขาใช้กลอุบายเข้าลอบโจมตี ถลึงตามองพวกมู่เฉียนซีอย่างโกรธเกรี้ยว
มู่เฉียนซียิ้ม กล่าวขึ้น “อาจารย์ใหญ่เวิน ท่านเข้าใจผิดแล้ว พวกเราไม่ได้ออกมาเพราะโดนยึดป้ายหยกไปจึงต้องออกมา แต่พวกเราออกมาเพราะได้ชัยชนะครั้งใหญ่แล้วจึงออกมาต่างหาก”
— ฟึ่บ! —
กองป้ายหยกถูกหยิบออกมากองโดยมู่เฉียนซี
“นี่อย่างไรล่ะป้ายหยก ทั้งหมดมีแปดสิบป้าย อาจารย์ใหญ่ทุกท่านโปรดนับดูว่ามีขาดตกไปหรือไม่ ?”
เหล่าอาจารย์ใหญ่ตะลึงลาน หนึ่งในอาจารย์ใหญ่กล่าว “ทั้งหมดแปดสิบแผ่นป้าย! นั่นหมายความว่า
