“อ๊า! พี่ใหญ่ พวกเราทาผงดอกไม้เน่านั่นแล้วไม่ใช่รึ ? กลิ่นของมันยังเหม็นติดตัวอยู่เลย เหตุใดผึ้งปีศาจนั่นถึงโจมตีเราเช่นนี้ล่ะ ?”
“พี่ใหญ่! นี่มันเกิดอะไรขึ้น ?”
การโจมตีของผึ้งปีศาจเหล่านี้ทำให้พวกเขาตั้งตัวรับมือไม่ทัน ไม่นานนัก ทั้งใบหน้าและร่างกายของพวกเขาก็บวมเป่งน่าเวทนา
“อ๊าก! พี่ใหญ่ นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ? ไอ้พวกผึ้งปีศาจมันต่อยพวกเราอย่างบ้าคลั่งโหดเหี้ยมกว่าฝ่ายตรงข้ามเสียอีก!”
“พี่ใหญ่ ช่วยข้าด้วย…”
มู่เฉียนซีนอนเอนกายอยู่บนต้นไม้ด้วยท่าทีเกียจคร้าน นางยิ้มสะใจ ตาก็เฝ้าดูการต่อสู้ดิ้นรนของศิษย์สำนักศึกษาแคว้นชิงอย่างเพลิดเพลิน นางกล่าวด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันว่า… “วิธีนี้ของพวกเจ้าไม่เลวเลย เพียงแต่พวกเจ้ากล้าดีอย่างไรถึงใช้สัตว์พิษนี่มาโจมตีคนอย่างข้า พวกเจ้าคิดผิดยิ่งนัก เฮ้อ… เช่นนั้นก็ขอให้พวกเจ้าสนุกกับสิ่งที่พวกเจ้าเตรียมมาก็แล้วกัน ฮ่า ๆ ๆ”
ผึ้งปีศาจรุมโจมตีพวกเขาอย่างบ้าคลั่ง ต่อให้พวกเขาพยายามใช้พลังจิตต่อต้านเพียงใด ก็มิอาจต่อต้านเหล่าผึ้งปีศาจนี้เอาไว้ได้
ใบหน้าของพวกเขาบวมเป่งราวกับหัวหมู เสียงก็แหบแห้ง คิดจะตะโกนขอความช่วยเหลือก็ไม่อาจตะโกนได้ ร่างกายพวกเขาในตอนนี้บวมเป่งจนอัปลักษณ์ สุดท้าย…
— แควก! —
ร่างบวมจนเสื้อผ้าอาภรณ์ที่สวมใส่อยู่รับไม่ไหว มันฉีกขาดหลุดรุ่ย สภาพของพวกเขาแย่ยิ่งกว่าคำว่า ‘อนาถ’ เสียอีก นี่เป็นการแก้แค้นของฝ่ายตรงข้ามอย่างแท้จริง
— ขว
