ั่บ! —
พวกเขาอยู่ในอาการร่อแร่เต็มที จากนั้นมู่เฉียนซีพ่นยาเพื่อขับไล่ฝูงผึ้งปีศาจบ้าคลั่งออกไป จากนั้นเก็บป้ายหยกทั้งหมดมา นางแกว่งป้ายหยกเบา ๆ พร้อมทั้งกล่าวว่า… “ยังเหลือสำนักศึกษาอีกสำนักหนึ่ง หากเก็บป้ายหยกของพวกนั้นมาได้ เราก็ชนะ”
“อืม” ซวนหยวนชิงอวิ๋นพยักหน้า
เดิมทีการแข่งขันนี้มีระยะเวลาสามวัน แต่เนื่องจากสำนักศึกษาแคว้นชิงก่อเรื่องขึ้น จึงทำให้ระยะเวลาในการแข่งขันเป็นไปเร็วกว่ากำหนด
มู่เฉียนซีและซวนหยวนชิงอวิ๋นพบว่าตรงหน้ามีศิษย์สำนักศึกษาจงหลิงนอนอยู่บนพื้น ทั้งสองจึงรีบเข้าไปเก็บป้ายหยกไม่รอช้า เมื่อเก็บป้ายหยกมาได้ทั้งหมดแล้ว มู่เฉียนซีกล่าวกับซวนหยวนชิงอวิ๋นด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม
“อวิ๋นอ๋อง เรารีบไปกันเถอะ”
กลิ่นอายของความแข็งแกร่งกระจัดกระจายอยู่บริเวณรอบ ๆ คิดไม่ถึงเลยว่าบนเกาะแห่งนี้จะมีผู้ที่ไม่ได้เรียนเชิญมาด้วย ทั้งสองรีบไปอย่างรวดเร็ว ทว่ายังคงรับรู้ได้ถึงพลังอันแข็งแกร่งที่ตามมาจากด้านหลัง
เมื่อไปถึงสถานที่ที่เต็มไปด้วยก้อนหินใหญ่มากมาย ทั้งสองโดนล้อมทันที
สายตาของพวกมันเย็นชา แหลมคม ทั่วทั้งร่างกายเต็มไปด้วยไอเย็นยะเยือกแปลกประหลาด
มู่เฉียนซีกวาดสายตามองไป “พวกนักฆ่า พวกเจ้าเป็นคนของเหยียนหลัวใช่หรือไม่ คนว่าจ้างคราก่อนของพวกเจ้าก็ซวยไปแล้ว หรือว่าครานี้จะเป็นคนใหม่ที่จ้างพวกเจ้ามา”
หัวหน้าของพวกมันกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น “ในเมื่อผู้นำตระกูลมู่รู้แล้วว
