ผึ้งปีศาจแพร่กระจายออกไป สีหน้าของคนอีกสี่สำนักศึกษาใหญ่มืดครึ้มลง
“บ้าเอ๊ย! ผึ้งปีศาจ ใครกันที่เรียกผึ้งปีศาจมา”
“รีบวิ่งเร็ว!”
ผึ้งปีศาจแพร่กระจายไป นอกจากสำนักศึกษาแคว้นชิงแล้ว สำนักศึกษาอื่น ๆ อีกสี่แห่งก็ถูกลิขิตให้ตกอยู่ในอันตรายพลันพ่ายแพ้อย่างยับเยิน และแล้ว… ในที่สุดผึ้งปีศาจก็กระจายตัวมาถึงสถานที่ที่กลุ่มของนักเรียนจากสำนักศึกษาแคว้นจื่อเยี่ยอยู่
“กรี๊ด! นั่นอะไร ? โอ้สวรรค์! นั่นมันตัวอะไรกัน ?!” มู่หรูอวิ๋นกรีดร้อง
ซวนหยวนชิงอวิ๋นกล่าวเสียงหนักแน่น ปฏิกิริยาตอบสนองของเขาว่องไวไม่มีใครเทียบ “มันคือผึ้งปีศาจ รีบหนีเร็วเข้า!”
“บุปผาหลั่งสายฝน!”
“โล่วิญญาณวารี!”
— ตูม! ตูม! —
พวกเขาพยายามอย่างถึงที่สุดเพื่อต้านฝูงผึ้งปีศาจเหล่านี้ แต่จํานวนผึ้งปีศาจมีมากเกินไป มู่เฉียนซีมองซวนหยวนชิงอวิ๋นก่อนจะกล่าวว่า… “อวิ๋นอ๋อง ปกป้องข้าเป็นเวลาสามลมหายใจ ข้าเชื่อว่าท่านสามารถทําได้”
เงาร่างสีขาวเงินราวสีของพระจันทร์พุ่งมาขวางมู่เฉียนซีไว้ เขาพยักหน้า “ได้”
ในช่วงวิกฤติเช่นนี้ คาดไม่ถึงว่าองค์ชายสามที่ไม่แยแสกับทุกเรื่อง จะปกป้องมู่เฉียนซีอย่างระมัดระวังได้ ขณะเดียวกันนั้นซวนหยวนหลี่เทียนรู้สึกร้อนรน รีบวิ่งไปหาซวนหยวนชิงอวิ๋นเพื่อรับมือกับผึ้งปีศาจเหล่านี้ด้วย
“พี่สาม ข้าจะปกป้องซีเอ๋อร์เอง!”
ซวนหยวนชิงอวิ๋นไม่สนใจเขา พลังวิญญาณอันมหาศาลพลันแผ่กระจายออกไปปิดกั้นผึ้งปีศาจที่พุ่งเข้าม
