า เขากล่าวอย่างเฉยเมย “น้องเจ็ด เจ้าไปปกป้องผู้หญิงของเจ้าจะดีกว่า”
“อ๊า!”
ทันใดนั้นมู่หรูอวิ๋นร้องโหยหวน นางไม่มีความแข็งแกร่งดั่งมู่หรูเหยียน หากนางสูญเสียการป้องกันจากซวนหยวนหลี่เทียนไป นางย่อมไม่มีทางต้านทานการโจมตีของผึ้งปีศาจนี้ได้เลย โชคร้ายนัก! เวลานี้ใบหน้าของนางถูกผึ้งปีศาจต่อยเข้าให้แล้ว
มู่หรูอวิ๋นตะโกนเสียงดัง “กรี๊ด! พี่หลี่เทียน ช่วยข้าด้วย…”
“อวิ๋นเอ๋อร์!” ซวนหยวนหลี่เทียนไม่รอช้า รีบวิ่งไปหานางอย่างกระวนกระวายใจ
ขณะนั้น มู่เฉียนซีก็หยิบขวดยาออกมานับไม่ถ้วน รีบเริ่มปรุงยา ครบเวลาสามลมหายใจแล้ว ซวนหยวนชิงอวิ๋นรักษาสัญญาของพวกเขา เขาไม่ให้ผึ้งปีศาจทําร้ายนางได้แม้เพียงปลายเล็บ
มู่เฉียนซีโยนขวดยาขึ้นไปในอากาศ เมื่อพลังวิญญาณหมุนไปรอบ ๆ นางตะโกนอย่างเย็นชาว่า “บุปผาหลั่งสายฝน!”
— เพล้ง! —
เสียงหนึ่งดังขึ้น ขวดยานั่นแตกเป็นเสี่ยง ๆ ในขวดยาเต็มไปด้วยพลังวิญญาณวารีของมู่เฉียนซี
— ฟึ่บ! ฟึ่บ! ฟึ่บ! —
ผึ้งปีศาจมีพิษทั้งหมดตกลงบนพื้น แม้จะยังมีชีวิตอยู่ พวกมันก็ไม่กล้าเข้าใกล้พวกมู่เฉียนซีอีก มู่เฉียนซีแสยะยิ้ม กล่าวว่า “อา… ดูเหมือนว่ายาฆ่าแมลงนี่จะใช้ได้”
มู่เฉียนซีผสมออกมาอีกขวด โรยลงบนร่างกายของตัวนางเอง จากนั้นส่งมันให้กับซวนหยวนชิงอวิ๋นและกล่าวว่า “อวิ๋นอ๋อง พ่นนิดเดียวผึ้งปีศาจเหล่านี้ก็ไม่กล้าเข้าใกล้แล้ว”
นอกจากซวนหยวนหลี่เทียนและมู่หรูเหยียน คนอื่น ๆ ล้วนถ
