ูกผึ้งปีศาจต่อยจนสลบไป มู่เฉียนซีล้างพิษให้อีกห้าคนก่อน ส่วนมู่หรูอวิ๋น นางขี้เกียจเกินกว่าจะสนใจว่านางจะมีชีวิตอยู่หรือตาย
“มู่เฉียนซี ยาแก้พิษของอวิ๋นเอ๋อร์ล่ะ ?” ซวนหยวนหลี่เทียนถามเสียงดัง
มู่เฉียนซี “ข้าให้ยาแก้พิษกับคนอื่น นั่นเพราะทุกคนเป็นเพื่อนร่วมชั้น ส่วนมู่หรูอวิ๋น ข้าเกลียดนาง เช่นนั้นข้าก็ไม่มีความจำเป็นอะไรที่จะล้างพิษให้คนที่น่ารําคาญเช่นนาง นางเป็นผู้หญิงของเจ้า เจ้าหาวิธีจัดการเองแล้วกัน”
ซวนหยวนหลี่เทียน “ซีเอ๋อร์ เจ้าเกลียดนางเพราะข้าหรือ ?”
เวลานี้เขาไม่สนใจสถานการณ์ของมู่หรูอวิ๋นแล้ว เพียงต้องการคำตอบที่ออกมาจากปากของมู่เฉียนซี
มู่หรูเหยียนกล่าวอย่างอ่อนแรง “ซีเอ๋อร์ เจ้าอย่าได้เพิกเฉยเพียงเพราะความแค้นส่วนตัวจนไม่คำนึงถึงส่วนรวมเลย… ข้ารู้ว่าซีเอ๋อร์ไม่ใช่คนเช่นนั้น เจ้าจะต้องให้ยาแก้พิษกับอวิ๋นเอ๋อร์อย่างแน่นอน”
มู่เฉียนซีโบกมือไม่อยากจะใส่ใจ “เสียใจด้วย ข้าไม่สนใจ”
“เดี๋ยวอีกไม่นานคนอื่น ๆ ก็จะได้สติขึ้นมาแล้ว มู่หรูเหยียน เจ้าเป็นคนใจดีก็อยู่ที่นี่เพื่อดูแลพวกเขาเถอะ”
นางมองไปที่ซวนหยวนชิงอวิ๋นก่อนจะกล่าว “อวิ๋นอ๋อง อยากรู้หรือไม่ว่าใครกันที่แอบปล่อยผึ้งปีศาจมาจัดการพวกเรา ?”
ซวนหยวนชิงอวิ๋นพยักหน้า “ใคร ?”
ทันใดนั้นเงาร่างหนึ่งพุ่งออกมา คือซวนหยวนหลี่เทียนผู้ซึ่งไม่อยากให้ทั้งสองคนอยู่ตามลำพัง แต่ก็จำต้องกลับไปเพราะเสียงมู่หรูเหยียนที่เรียกขึ้นมา
มู่หร
