กที่ปล่อยผึ้งปีศาจว่า “ไม่ต้องหาแล้ว เป็นพวกข้าเองที่เอาป้ายหยกของคนพวกนี้ไป”
พวกจางจวินตะลึงตกใจ “พี่ใหญ่ สองคนนี้เป็นคนของแคว้นจื่อเยี่ย พวกเขายังไม่ถูกกำจัด มันแปลกอย่างมาก”
“ใช่!”
“เรื่องนั้นช่างมันเถอะ” มู่เฉียนซีแค่นเสียง “ไม่ว่าพวกข้าจะไม่ถูกกําจัดไปด้วยเหตุผลใดก็ตาม แต่ตอนนี้พวกข้าจะกำจัดพวกเจ้าแล้ว ลงมือ!”
ทันใดนั้น ถุงยาทั้งสองในมือซวนหยวนชิงอวิ๋นถูกโยนขึ้นไปกลางอากาศ — ตูม! —
เสียงหนึ่งดังขึ้น ผงสีขาวร่วงหล่นลงมา
“แค่ก ๆ ๆ นี่มันอะไรกัน ?!”
“อ๊าก! ระวัง มันมีพิษ” มู่เฉียนซีเรียกซวนหยวนชิงอวิ๋น “อวิ๋นอ๋อง พวกเรารีบวิ่งเร็วเข้า!”
เมื่อมู่เฉียนซีและซวนหยวนชิงอวิ๋นออกมาจากระยะที่จะถูกผงพิษนี้ จางจวินกล่าววาจาเย็นชา “ใจเย็น ๆ ก่อนพวกเรา ไม่ต้องตื่นตกใจไป ผงนี้ไม่มีพิษหรอก พวกมันเพียงแค่ขู่ให้กลัวเท่านั้น รีบจับมันเร็วเข้า! อย่าปล่อยให้สองคนนั้นหนีไปเด็ดขาด”
“ได้!”
ขณะที่มู่เฉียนซีวิ่งไป นางก็มองหาสถานที่ที่เสียงของผึ้งปีศาจหนาแน่นที่สุดไปด้วย
ในไม่ช้านางก็พบสถานที่รวมตัวของผึ้งปีศาจ ทันทีที่จางจวินไล่ตามมา เขาก็เห็นผึ้งปีศาจสีดำอยู่ตรงหน้าจึงยิ้มก่อนจะกล่าวอย่างชอบใจ “เอ้า หนีสิ เหตุใดพวกเจ้าไม่หนีล่ะ ?!”
จางจวินคิดว่าสองคนจากแคว้นจื่อเยี่ยอยู่ด้านหลังโดยมีผึ้งปีศาจอยู่ด้านหน้า ทั้งสองคนนี้ต้องตายอย่างแน่นอน แม้พวกเขาจะรอดจากการตามล่าของผึ้งปีศาจมาได้ แต่ตอนนี้เจอผึ้ง
