ไป๋มู่เฟิงตื่นเต้นล้นเหลือ หากมีใบสั่งยา เช่นนั้นก็แสดงว่าสามารถรักษาได้ เขารีบเตรียมกระดาษและพู่กันให้มู่เฉียนซีอย่างว่องไว เมื่อขนปลายพู่กันเริ่มสะบัด มู่เฉียนซีเขียนชื่อยาออกมากว่าสิบชนิด
“เร็ว รีบให้คนไปจัดหายามา”
ขณะนั้นมีคนกล่าวขึ้นอย่างเย้ยหยันว่า “หมอปีศาจหนุ่ม อาการของท่านกั๋วกงเป็นอย่างไรบ้างล่ะ ? เจ้าคงหาหนทางได้แล้วสิ”
มู่เฉียนซียกยิ้มมุมปาก “แน่นอน หมอปีศาจออกโรง ไม่มีคนป่วยไข้ที่ข้ารักษาไม่ได้ ขอแค่หายาสมุนไพรให้ได้ครบ เมื่อข้าปรุงยาออกมาเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ท่านกั๋วกงก็จะตื่นขึ้นมาในไม่ช้า”
“พวกเราไม่เชื่อ มันเป็นไปไม่ได้ ?”
“ใช่!” เมื่อวานข้าให้ท่านกั๋วกงกินยาวิเศษระดับหกเข้าไป เขายังไม่ฟื้นตื่นขึ้นมาเลย”
“ส่วนข้าใช้วิชาลับพิเศษจากสํานักของพวกเรา ก็ยังไม่เป็นผล…”
มู่เฉียนซีกล่าวขึ้น “พวกเจ้าทําไม่ได้ นั่นเพราะพวกเจ้าเป็นหมอยาไร้ความสามารถ จะมาเทียบกับข้าหมอปีศาจได้หรือ ?”
เมื่อบรรดาหมอเหล่านั้นได้ยินได้ฟังวาจาของชายหนุ่มหน้าตางดงามพูดอะไรที่ไม่ควรพูดออกมา ดวงตาของพวกเขาฉายแววเพลิงพิโรธพุ่งสูงขึ้นมา
“เจ้าเด็กเวร กล้าดีอย่างไรมาต่อว่าว่าข้าเป็นหมอกระจอก!”
“ใช่! เจ้าช่างยโสโอหังนัก”
“เจ้า…”
มู่เชียนซียิ้มเยาะก่อนจะกล่าวว่า “ข้ารู้ว่าพวกเจ้าไม่พอใจ ถ้าพวกเจ้าไม่เชื่อก็สามารถพนันกับข้าได้”
“พนัน ?”
ขณะนี้เอง ไป๋มู่เฟิงบอกคนของเขาให้ไปหาสมุนไพรวิญญาณเป็นที่เรียบร้อยแล้ว
