มู่เฉียนซีกล่าวขึ้น “ตอนนี้บุตรชายแห่งจวนกั๋วกงและนายท่านรองก็อยู่ที่นี่ด้วย หากพวกเจ้าไม่เชื่อก็มาพนันกับข้า ถ้าหากว่าข้าสามารถทำให้ท่านกั๋วกงตื่นขึ้นมาได้ และฟื้นฟูร่างกายจนหายดีกลับมาเป็นปกติ ปรมาจารย์ทั้งเจ็ด… พวกท่านต้องไปทำงานอยู่ที่หอหมอปีศาจของข้าเป็นอย่างไร ?”
ทุกคนต่างพากันส่งเสียงฮึดฮัด เจ้าเด็กนี่คิดจะให้พวกนักปรุงยาชั้นสูงเช่นพวกเขา ไปทำงานที่หอหมอปีศาจเช่นนั้นรึ ?
“หากเจ้าชนะได้ก็ดีไป แต่ถ้าเจ้าแพ้ล่ะจะอย่างไร ?!”
“หากข้าแพ้ หอหมอปีศาจจะปิดตัวลง แล้วข้าก็จะให้สูตรการปรุงยาวิเศษระดับเจ็ดแก่ทุกท่าน เป็นอย่างไร ?” มู่เฉียนซียิ้มหลังจากกล่าวออกไปอย่างมั่นใจ แท้ที่จริงตัวนางนั้นไม่มีสูตรสำหรับทำยาระดับเจ็ด แต่ก็ได้ไปหลอกเอามาจากจวินโม่ซีอยู่ไม่น้อยเลย
“สูตรการปรุงยาวิเศษระดับเจ็ด ?” คนพวกนั้นถึงกับสูดลมหายใจดัง ‘ซืด’ เข้าไปลึก ๆ
หากได้รับสูตรการปรุงยาระดับเจ็ด ขอแค่เพียงพวกเขาสามารถทำมันออกมาได้ ก็จะได้กลายเป็นนักปรุงยาระดับสูงแล้ว เงื่อนไขนี้เพียงพอที่จะทำให้นักปรุงยาระดับกลางรู้สึกใจเต้นได้
พวกเขารักษากั๋วกงกงมาครึ่งปีแล้ว พวกเขาล้วนรู้อาการดี ต่อให้เป็นหัวหน้าสำนักปรุงยามารักษาเอง ทำได้อย่างมากก็คงให้เขามีชีวิตต่อไปได้อีกปีสองปีเท่านั้นเอง แต่… แต่เจ้าเด็กนี่ยโสโอหังเหลือเกิน เช่นนั้นพวกเขาจะรอให้เขาพ่ายแพ้อย่างน่าสังเวช และกลับไปเสียใจกับความเย่อหยิ่งของวันนี้เถอะ!
