ผู้ติดตามที่กำเริบเสิบสานและโอหังอวดดีกลุ่มหนึ่งพรวดพราดเข้ามา ไม่น่าเชื่อว่ากลุ่มผู้ติดตามกลุ่มนี้จะเป็นถึงจอมยุทธ์
ไม่นานนัก บุรุษในชุดคลุมสีชมพูปรากฏตัวต่อหน้าทุกคน ใบหน้าเรียวยาวรูปไข่ รูปร่างสูงโปร่ง ผมเหยียดตรง ดูมีกลิ่นอายความเป็นสตรีเล็กน้อย
สายตาของเขาค่อย ๆ กวาดมองทุกคน จากนั้นกล่าวขึ้นเสียงเกรี้ยวกราดดูไร้เหตุผล
“พวกเจ้ายังไม่รีบไล่พวกมันให้ไสหัวไปอีกรึ ?! จะให้คนอย่างข้าพักที่เดียวกับไพร่สถุลชั้นต่ำพวกนี้หรืออย่างไร ?”
รองอาจารย์ใหญ่เป็นราชาแห่งภูตระดับสูงคนหนึ่ง ถือว่าเป็นผู้ที่มีพลังความสามารถในการควบคุมธรรมชาติแห่งแคว้นจื่อเยี่ยได้ บัดนี้กลับมีเด็กหนุ่มที่ไม่รู้ประสีประสามาแสดงท่าทีหยิ่งผยองใส่
ช่างโอหัง! ช่างไร้กาลเทศะ!
แสงวาบเย็นกะพริบผ่านดวงตาของรองอาจารย์ใหญ่
“พ่อหนุ่มน้อย ตรงนี้ที่ก็กว้าง มีที่พักตั้งมากมาย เหตุใดจึงต้องไล่ผู้อื่นเช่นนี้ด้วย”
คุณชายในเสื้อผ้าอาภรณ์สีชมพูกล่าวขึ้นเสียง “แล้วจะทำไมเล่า ? หากพวกเจ้าไม่ยอมไปเอง เช่นนั้นให้ข้าส่งพวกเจ้าไปดีหรือไม่ล่ะ ?” กล่าวจบ ไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาลงมือทันที
ทว่าคิดไม่ถึงว่าคนที่ชิงลงมือก่อนนั้นจะเป็นเยวี่ยเจ๋อที่ยืนอยู่ข้าง ๆ มู่เฉียนซี
ส่วนรองอาจารย์ใหญ่ตะโกนขึ้นใส่คุณชายชุดชมพู “เจ้า เจ้าทำเกินไปแล้ว!”
พลังของราชาแห่งภูตระดับสูงแผ่ซ่านออกมาทันใด ทว่าฝ่ายตรงข้ามนั้นก็มีราชาแห่งภูตระดับสูงอยู่เช่นกัน อีกทั้งยังมีจ
