!”
นางโตมาขนาดนี้ ชาติก่อนชาตินี้ไม่เคยถูกคนอื่นตีตรงนี้มาก่อน!
“สิ่งของพวกนั้นของเจ้า ข้าใช้ไม่เป็น ดังนั้นเช่นนี้มันจึงดีที่สุด” คําตอบของจิ่วเยี่ยเป็นคําตอบที่ซื่อสัตย์มาก เขายิ้มพึงพอใจ ความรู้สึกสัมผัสตรงฝ่ามือเมื่อครู่นี้ช่างนุ่มดีจริง ๆ
ทนไม่ไหวแล้ว!
มู่เฉียนซีเตรียมพร้อมที่จะต่อต้านความเผด็จการขององค์ชายซิวหลัวผู้โหดเหี้ยม ถูกตีเช่นนี้ช่างเป็นเรื่องน่าอับอายอย่างยิ่ง หากโดนเก้าสิบครั้งจริง ๆ นางคงต้องหนีเป็นแน่
มู่เฉียนซีระเบิดพลังทั้งหมดออกมา กระโดดขึ้นอย่างกะทันหัน พลิกตัวและคว้าแขนจิ่วเยี่ย ก่อนจะโยนเขาลงบนเตียงนุ่ม ๆ นี้บ้าง จากนั้นนางนั่งลงบนร่างของเขา มือทั้งสองข้างกดลงบนไหล่กว้าง ใบหน้าแดงก่ำของนางยังคงไม่จางหายไป นางกล่าววาจาคุกรุ่นอารมณ์โกรธ
“จิ่วเยี่ย เจ้าทําเกินไปแล้ว! พ่อข้ายังไม่เคยตีข้าเลย แต่เจ้ากลับตีตรงนั้น”
จิ่วเยี่ยที่ถูกมู่เฉียนซีจับไว้ กล่าวอย่างจริงจัง “เจ้าเป็นคนทําเรื่องแบบนั้นกับข้าก่อนไม่ใช่หรือ ?”
มุมปากของมู่เฉียนซีกระตุก “นั่นมันไม่เหมือนกัน มันเป็นการฉีดยา มันเป็นเรื่องปกติที่หมอยาจะฉีดยาบริเวณนั้น ไม่ใช่ว่าข้าไม่เคยพบเห็นมันมาก่อน”
ทันทีที่คําพูดของมู่เฉียนซีจบลง กลิ่นอายของท่านอ๋องผู้โหดร้ายก็กลายเป็นแผ่ความอันตรายถึงขีดสุด
ทันใดนั้นท้องฟ้าหมุนวน จิ่วเยี่ยมีความคิดริเริ่มที่จะปราบมู่เชียนซีอีกครั้ง
“อีกแปดครั้ง มานี่”
ไอร้อนพ่นออกมาจากหูข
