ออกมาเก้าเข็ม กล่าวขึ้น “จิ่วเยี่ย ข้าจะให้ยาเจ้า เจ้าฉีดข้าเพียงเก้าเข็ม ยากล่อมประสาทสามเข็ม ยาสะกดจิตสามเข็ม และยาแก้ปวดสามเข็ม ยาถูกบรรจุเรียบร้อยแล้ว ถ้าเจ้าจะลงมือก็ลงมือเถอะ เร็วสิ!”
กล่าวออกไปเช่นนั้นแล้ว มู่เฉียนซีเอนตัวลงนอนอยู่บนเตียงนุ่ม ๆ เห็นได้ชัดว่านางกําลังรอให้เยี่ยอ๋องฉีดยาตรงที่เดียวกับที่นางฉีดเขาอย่างยอมรับชะตากรรม
ทว่าจิ่วเยี่ยกลับยืนอยู่ข้าง ๆ ไม่มีทีท่าว่าจะแตะต้องเข็มยานั่นเลย
มู่เฉียนซีหันกลับมา ถามขึ้นว่า “จิ่วเยี่ย เจ้า…”
“เก้าเข็มไม่พอ” สี่คําพูดออกมาอย่างเย็นชา
มู่เฉียนซีบ่นอยู่ในใจว่า ‘ท่านอ๋องผู้โหดร้ายนี่ คงไม่อยากเอาคืนเป็นสิบเท่ากระมัง ?!’
‘ถ้าสิบเท่าก็… เก้าสิบเข็มเช่นนั้นรึ ?! จะทิ่มให้กลายเป็นรังผึ้งเลยหรือไร ? ตาย… ข้าตายแน่’
“สิบเข็มก็พอแล้ว” มู่เฉียนซีหยิบเข็มยาออกมาอีกเข็ม ใช้แววตาเว้าวอนมองเขา หวังว่าเขาจะไม่โหดเหี้ยมถึงขนาดสิบเท่าร้อยเท่าเช่นนั้นจริง ๆ
จิ่วเยี่ยกลับไม่ขยับ เขากดมู่เฉียนซีลงบนเตียงนุ่ม ๆ ดวงตาสีฟ้าเย็นเยือกคู่นั้นมองนาง พลันมีประกายอันตรายบางอย่างทําให้มู่เฉียนซีรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดี
มือของจิ่วเยี่ยขยับจัดท่าให้มู่เฉียนซีนอนคว่ำหน้าลงบนเตียงนุ่ม ๆ สุดท้าย…
— เพี๊ยะ! —
“อ๊อยยยย!” มู่เฉียนซีตะโกนเสียงแปลกประหลาดออกมาในทันใด ดวงตานางเบิกกว้าง ใบหน้าแดงก่ำ นางโกรธจนทั่วร่างสั่น ตะโกนลั่น “จิ่วเยี่ย เจ้า… เจ้ากล้าตีก้นข้า
