งนั้น
“เจ้าลองนึกคิดดูสิ ว่าเจ้าทําอะไรกับข้าไว้”
มือของจิ่วเยี่ยใช้แรงดึงนางไปบนเตียงไม้ในห้อง
เมื่อเห็นว่าเขาผู้นี้กําลังใกล้เข้ามา ดวงตาแข็งกร้าวราวกับเทพมาร มู่เฉียนซีรู้สึกใจคอไม่ค่อยดี นางกล่าว “จิ่วเยี่ย สถานการณ์พิเศษต้องจัดการแบบพิเศษไงเล่า ตอนนั้นข้าต้องฉีดไปที่ตรงนั้น ข้าไม่ได้ตั้งใจ”
มือเรียวยาวคู่นั้นของบุรุษชุดดำ วางลงบนลำคอของมู่เฉียนซี กลิ่นอายเย็นยะเยือกแผ่ซ่านไปทั่วร่างของนาง เขาพูดเสียงต่ำว่า… “หากคนอื่นทําแบบนี้กับข้า คงต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย …เจ้าเป็นข้อยกเว้น”
แม้แต่จิ่วเยี่ยยังไม่รู้ตัวเองด้วยซ้ำ ว่าดวงตาสีฟ้าเย็นเยือกคู่นั้นของเขาฉายแววเอ็นดูออกมา
“เรื่องนี้ก็ถูกเปิดเผยแล้ว เป็นอย่างไรบ้าง ?” มู่เฉียนซีมองจิ่วเยี่ยด้วยความหวัง
เจิ่วเยี่ยดึงมือเรียวยาวของเขากลับมา ทําให้มู่เฉียนซีถอนหายใจด้วยความโล่งอก คิดว่าเยี่ยอ๋องจะปล่อยนางไป แต่ทว่า… คําพูดของจิ่วเยี่ยกลับทําให้นางตกจากเตียง
“ข้าคิดว่าหนามยอกต้องเอาหนามบ่ง ใครทำข้าอย่างไร ข้าก็จะเอาคืนอย่างนั้น เจ้าคิดว่าอย่างไร ?” ริมฝีปากได้รูปสมบูรณ์แบบเปิดออก กล่าวประโยคนี้ออกมาอย่างช้า ๆ
มู่เฉียนซีกัดฟันพยุงร่างขึ้นมา ฮึ่ม! เอาคืนก็เอาคืน อย่างไรหมอปีศาจอย่างนางก็ไม่กลัวการฉีดยาอยู่แล้ว อีกทั้งผู้อาวุโสฮั่วอวิ๋นยังทําเข็มยาของนางออกมาอย่างประณีตและมันไม่เจ็บปวดเลยเวลาจิ้ม
มู่เฉียนซีหยิบเข็มยาที่เล็กกว่าเส้นผม
