จะคาดเดา ขนาดเจ้ายังไม่มีหนทาง แล้วข้าจะมีหนทางอะไรได้เล่า ?”
สีหน้ามู่เฉียนซีมืดครึ้มลง “อ้อ เช่นนั้นนับจากนี้ไป เจ้าก็รอกินแต่ผักไปทุกวันเถอะ”
จวินโม่ซีรู้สึกประหม่าขึ้นมาทันที “เจ้าทําแบบนี้ไม่ได้! ข้าจะตายหากไม่มีเนื้อกิน”
“เช่นนั้นท่านอาของข้า…” มู่เฉียนซีกล่าวพลางทำทีเป็นเหลือบมองมู่อวู่ซวงที่หลับใหลอยู่
จวินโม่ซีรีบกล่าว “เขาโดนพิษโบราณมา เดิมทีเขาไม่มีทางรอดชีวิตมาได้ โชคดีที่พิษถูกผนึกไว้ที่ขาของเขาถึงทําให้อาของเจ้ามีชีวิตอยู่ได้ยี่สิบกว่าปี แต่ตอนนี้นั้น… ผนึกไม่มั่นคงจนแตกออก เกรงว่าโลกนี้คงไม่มีใครแกร่งกล้าพอที่จะผนึกพิษนั้นไว้ได้อีกแล้ว หากไม่ใช่ว่าอาของเจ้ามีพลังที่แข็งแกร่ง เขาคงไม่สามารถรอดมาได้ตั้งแต่แรก
มู่เฉียนซี “ข้าเองก็ไม่รู้ว่าพลังนั้นจะต้านทานได้นานเพียงใด ข้ามีเม็ดยาวิเศษระดับเก้า ดอกบัวปราณเขียว อยู่ ยานี้สามารถระงับพิษในร่างกายของท่านอาเล็กได้ แต่ไม่รู้ว่าจะสามารถระงับได้อีกนานเท่าไร”
“พิษโบราณนั้นมีพลังมากเกินไป” จวินโม่ซีกล่าวอย่างจนปัญญาพลางสะบัดมือ
มู่เฉียนซีกล่าวถาม “ยาวิญญาณพิภพระดับเก้า เป็นสมุนไพรวิญญาณระดับไหนรึ ?”
จวินโม่ซีกล่าว “โอสถวิญญาณแบ่งออกเป็นระดับหนึ่งถึงเก้า นั่นเป็นเพียงระดับธรรมดาเท่านั้น หากเหนือจากเก้าระดับที่ธรรมดา ก็จะเป็นระดับพิภพ ยาวิเศษพิภพระดับเก้านั้น ทั้งทวีปเซี่ยโจวคงมีไม่เกินสามต้น ข้าได้ลงทุนให้ของที่ข้าแลกมาด้วย
