“อ๊า!” หัวหน้าสำนักจี๋หั่วคุกเข่าลงกับพื้น ร้องคร่ำครวญเจ็บปวดทั่วกายใจ “เจ้าไม่ใช่มนุษย์! เจ้ามันไม่ใช่มนุษย์!”
เริ่มตั้งแต่ศีรษะลงมา ร่างของเขาค่อย ๆ กลายเป็นโครงกระดูกขาว จากนั้นล้มลงไปกับพื้นภายในชั่วพริบตา
เขาตายลงในที่สุด
ผมเงาดำราวน้ำหมึก เสื้อผ้าอาภรณ์ชุดดำของจิ่วเยี่ยพัดไสวตามสายลมในอากาศยามรัตติกาลนี้ ดวงตาโหดร้ายคู่หนึ่งเต็มไปด้วยความเย็นชา แววตากระหายเลือดจ้องมองมู่เฉียนซี ใบหน้างดงามอย่างไม่มีใครเทียบได้ของเขาในตอนนี้ น่าเกลียดน่ากลัวดั่งปีศาจร้าย ลวดลายสีดำเหล่านั้นกระจัดกระจายไปทั่วร่างของเขา ทำให้เขาดูน่าหวาดกลัวยิ่งนัก
ร่างของจิ่วเยี่ยที่ลอยอยู่ในอากาศค่อย ๆ เข้าใกล้มู่เฉียนซีและทุกคน
“ท่านผู้นำตระกูล รีบพานายท่านสามหนีไป!” มู่อีกล่าวอย่างร้อนใจ
กลิ่นอายของจิตสังหารแผ่กระจายไปทั่ว ทันใดนั้นบรรยากาศบริเวณโดยรอบดูเหมือนว่ามีภูติผีปีศาจนับพันนับหมื่นกำลังร้องโหยหวนอยู่ ทำให้ผู้คนรู้สึกหนาวเหน็บราวกับว่าความตายอยู่ตรงหน้า
มู่เฉียนซีผลักมู่อีออก รีบกล่าวว่า “พวกเจ้าหลีกไป!”
มู่อีขมวดคิ้วมุ่นเป็นกังวล “ท่านผู้นำ!”
“นี่เป็นคำสั่งของข้า!” มู่เฉียนซีกล่าวอย่างไม่แยแสสิ่งใด ในใจนางมีเพียงคำถามเดียว ‘จิ่วเยี่ยเป็นอะไร ?’
“ซีเอ๋อร์!” มู่อวู่ซวงอยากจะลุกขึ้นไปยืนขวางหน้า ห้ามนางเอาไว้ ทว่าสองขาของเขามิอาจพยุงตนเองให้ยืนขึ้นได้เสียด้วยซ้ำ
— ตุบ! —
มู่อวู่ซวงหมดแรงเป็นลมล้มไป เขา
