้าได้อย่างไร ข้าว่าเจ้ายอมเป็นอาหารอันโอชะให้ข้ากินเสียดี ๆ จะดีกว่า”
ในขณะที่มือทั้งสองของมันกำลังจะจับมู่อวู่ซวง มู่อวู่ซวงกลิ้งตัวหลบไปได้ เนื่องจากขาทั้งสองข้างของเขามิสามารถขยับได้จึงทำให้เขามิอาจใช้พลังได้อย่างเต็มที่
มู่อวู่ซวงตะโกนขึ้น “ซีเอ๋อร์ รีบหนีไปเร็ว!”
มู่เฉียนซีได้ยินเช่นนี้ก็รีบลุกขึ้นทันที แต่ในขณะนี้นั้น อาถิงหลับใหลไปแล้ว พลังความแข็งแกร่งของนางเป็นเพียงจอมภูติระดับหนึ่ง ไม่เพียงพอที่จะต่อกรกับสัตว์ประหลาดตนนี้ได้ แต่ถึงอย่างไรนางก็จะไม่ยอมให้ท่านอาเล็กของนางต่อสู้เพียงลำพังเด็ดขาด
“โต้วอิ่ง รีบพาซีเอ๋อร์หนีไปเร็ว!”
ถึงแม้ว่ามันจะเป็นเพียงสัตว์ประหลาดระดับต่ำ ทว่าในแคว้นจื่อเยี่ยนี้ก็ยากที่จะมีคนมาต่อกรกับมันได้ สิ่งที่มู่อวู่ซวงทำได้คือถ่วงเวลาไว้เพื่อให้มู่เฉียนซีหนีไปก็เท่านั้น
“ความตายมาเยือนเจ้าเช่นนี้แล้ว ยังจะคิดเป็นห่วงผู้อื่นอีกเรอะ ?” สัตว์ประหลาดหน้าขนก้มลง พุ่งเข้าใช้ขาหน้าอัดมู่อวู่ซวงเข้าเต็มเปา
“พรวด!” มู่อวู่ซวงกระอักเลือดกบปาก
กลิ่นเลือดสดของมู่อวู่ซวงยิ่งทวีความละโมบของสัตว์ประหลาดตนนี้ มันอ้าปากกว้าง พุ่งเข้าหามู่อวู่ซวงอย่างไวว่อง “เร็วเข้าเถอะ มาเป็นอาหารอันโอชะให้แก่ข้าผู้นี้… อา…”
— ฟิ้ว! —
มู่เฉียนซีไม่นิ่งเฉย นางปล่อยเข็มพิษนับไม่ถ้วนเข้าใส่สัตว์ประหลาด
“ระเบิด!”
— ตูม! ตูม! ตูม! —
เข็มพิษนั้นระเบิดที่แขนของมัน พลันเกิดหมอกควันสีขาวเข
