เงาสีเขียวครามเงาหนึ่งรุดมาป้องร่างมู่เฉียนซีที่ด้านหน้าของนาง ว่องไวปานสายฟ้าแลบ
— ปัง! —
เขาใช้ร่างกายของเขาเพื่อป้องกันการโจมตีของจี๋ซ่านในครั้งนี้
เงาสีเขียวนั่นเหาะออกไปพร้อมกับมู่เฉียนซี จี๋ซ่านเองก็ถอยหลังไปสองสามก้าว เขากล่าวออกมาด้วยใบหน้าตกตะลึง “เป็นไปได้อย่างไร ?! ร่างกายของเจ้านั่น เหตุใดถึงได้แข็งแกร่งเช่นนี้ ?”
แม้จะพูดไปเช่นนั้น เขาก็ไม่รู้เลยว่ายังจะมีสิ่งที่ทำให้เขาตะลึงได้มากกว่านั้นรออยู่อีกในตอนหลัง
เหล่าผู้อาวุโสทั้งเจ็ดของเขาล้มลงกับพื้นไปทีละคน ๆ
— ฟุ่บ! ตุบ! ตุบ! —
ริมฝีปากของทุกคนเป็นสีม่วงราวกับว่าพวกเขาถูกวางยาพิษ
“สรุปแล้วเมื่อครู่นี้มันเกิดอะไรขึ้น เหตุใดเพียงชั่วพริบตา พวกเขาเหล่านั้นโดนพิษเข้าเสียทั้งหมด เรื่องนี้เป็นเรื่องที่มนุษย์สามารถที่จะทำให้เกิดขึ้นได้อย่างนั้นรึ ?”
คู่ต่อสู้ตรงหน้าอยู่ดี ๆ ก็ล้มลงเสียดื้อ ๆ อู๋ตี้กับเสี่ยวหงรีบมากำบังที่หน้าร่างกายของผู้เป็นนายที่ได้รับบาดเจ็บหนัก ขณะที่ร่างของจวินโม่ซีขยับอย่างฉับพลันไปล้อมอยู่ด้านหลังของจี๋ซ่าน
เขายิ้ม กล่าวขึ้น “พวกผู้อาวุโสระดับจักรพรรดิของสำนัก พวกเจ้าโดนวางยางไปหมดแล้ว แค่ข้าจัดการเจ้าสำเร็จ ภารกิจของข้าก็เสร็จสิ้น กินดีอยู่ดีแล้ว”
“นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ ?” จี๋ซ่านรู้สึกว่าทุกสิ่งที่เกิดขึ้นนี้ต้องเป็นฝันร้ายอย่างแน่นอน มู่เฉียนซีลุกขึ้นช้า ๆ พลางเช็ดเลือดที่มุมปากของนางก่
