ม่เคยคิดเลยว่าเพียงนักชิมอาหารกินยาเข้าไป ก็สามารถใช้กระบี่ได้ไม่เลว”
“อ๊าก!” กระบี่อันน่าตื่นตะลึงเล่มนี้ ทำให้จี๋ซ่านไม่สามารถหลบหลีกไปไหนได้ เขาตะโกนลั่น “ใต้เท้า… ช่วยข้าด้วย…” “ช้วยข้าด้วยเถิด ข้ายังไม่อยากตาย…”
— ตูม! —
หลังจากที่จี๋ซ่านล้มลงกับพื้น ทันใดนั้นมีเสียงกึกก้องกัมปนาทลอยมาจากทางสำนักนิกายเพลิงไฟ เงาดำขนาดมหึมาหลบใต้แสงจันทร์ ความมืดก็ม้วนตัวเข้ามา พร้อมด้วยกลิ่นอายชั่วร้ายแผ่ปกคลุม
“ใครกันที่ทําให้เจ้าตกอยู่ในสภาพน่าสมเพชเช่นนี้ หรือว่าอาหารของข้าจะมาถึงที่นี่แล้ว ? อา… ในเมื่อมาแล้ว เหตุใดถึงไม่ปลุกให้ข้าตื่นขึ้นมาแต่แรก”
เสียงอึกทึกครึกโครมที่น่าหนวกหูนั้นลอยมา ทำให้ผืนแผ่นพสุธาสั่นสะเทือน
จี๋ซ่าน “คนผู้นั้นยังไม่มา” “เจ้าขยะ คนผู้นั้นยังไม่ทันได้มาก็ทําให้เจ้าน่าสมเพชเช่นนี้แล้ว”
พลังแห่งความมืดกลืนกินเหล่าศิษย์ของสำนักนิกายเพลิงไฟที่โดนวางยาพิษ พวกเขานอนกองอยู่บนพื้นอย่างน่าอนาถแก่สายตา
“นายท่าน นี่เป็นศิษย์ของสำนักนิกายเพลิงไฟ พวกเขาถูกวางยาพิษแต่ยังไม่ตายขอรับ”
ศิษย์ของเขาถูกกลืนกินทีละคน รวมถึงผู้อาวุโสระดับจักรพรรดิเจ็ดคน เขารู้สึกเจ็บปวดใจแทบทนไม่ไหว
“พวกมันก็เป็นแค่ขยะเท่านั้น กินพวกมันเข้าไปแล้วจะทำไม ?! เจ้ามีวันนี้ได้เพราะความช่วยเหลือของข้า ทำให้สำนักของเจ้าเป็นที่หนึ่งในทวีปเซี่ยโจว เป็นสำนักอันดับหนึ่งในแดนใต้ แล้วยังจะไปเสียดายพวกไร้ค่าพวกนี้อี
