น มู่เฉียนซีนำองครักษ์เงาทั้งเก้าสิบเก้าคนไป พร้อมด้วยชิงอิ่งและจวินโม่ซีผู้แข็งแกร่งเกินคาดเดาได้ มุ่งหน้าไปที่สำนักจี๋หั่ว
ในขณะที่พวกเขาเดินทางไปอย่างบ้าคลั่ง ทันใดนั้นร่างขององครักษ์เงาก็ปรากฏขึ้น ร่างองครักษ์เงาผู้นี้เต็มไปด้วยบาดแผล มู่เฉียนซีเห็นแล้วตกใจเป็นอย่างมาก นางร้องเรียก “มู่อี!”
มู่อีรีบประคองร่างที่ล้มลงไปกับพื้นนั้นทันที “ท่านโต้วอิ่ง!”
“เจ้าคือองครักษ์ส่วนตัวของท่านอาเล็กใช่หรือไม่ ?” มู่เฉียนซีกล่าวถาม น้ำเสียงทุ้มต่ำ
โต้วอิ่งคุกเข่า กล่าวว่า “ข้าน้อยสมควรตายที่ดูแลนายท่านสามไม่ดี โปรดท่านผู้นำอภัยให้ข้าน้อยด้วยเถิด”
“สรุปแล้วมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ?”
“คือว่า…” โต้วอิ่งลังเลที่จะพูดอะไรบางอย่างอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็กล่าวว่า “ท่านผู้นำ นายท่านสามสั่งเอาไว้ว่าที่สำนักจี๋หั่วมีของบางอย่างที่น่ากลัวมาก ห้ามไม่ให้ท่านผู้นำไปที่นั่นเด็ดขาด นายท่านสั่งว่าไม่ต้องเป็นห่วง นายท่านจะไม่เป็นอะไรขอรับ” เขากำหมัดแน่น ทุบเข้าที่บาดแผลของตัวเองให้เจ็บ มันเจ็บเสียจนรู้สึกเสมือนร่างจะแตกเป็นเสี่ยง ๆ
จะไม่เป็นอะไรได้อย่างไร ในเมื่อความจริง เวลานี้นายท่านสามกำลังตกอยู่ในอันตราย ทั้งสถานการณ์ตอนนี้ก็แย่มาก แต่ไม่ว่าอย่างไร เขาจะไม่ยอมให้ท่านผู้นำตระกูลมู่ไปเสี่ยงอันตรายเด็ดขาด
มู่เฉียนซีก้มหน้าลง ดวงตาของนางดูลึก ก้นบึ้งหัวใจเต็มแน่นไปด้วยความรู้สึกห่วงใยท่านอา
“โต้วอิ่ง ทางที่ดีเจ้
