ชีวิตนางเข้าเสียแล้ว นางแค่นเสียงกล่าว “เยวี่ยเจ๋อ เจ้าไปรวบรวมข้าวของเงินทองออกมา”
“ขอรับพี่ใหญ่” เยวี่ยเจ๋อรับคำ ไม่รอช้าเคลื่อนกายไปทำตามคำสั่งทันที
“มู่อี เรียกทุกคนมารวมตัวพร้อมกันที่นี่ตรงนี้” มู่เฉียนซีกล่าวสั่งต่อไป
“ขอรับ!”
“จวินโม่ซี ไปฆ่าพวกมันกับข้า ข้าสัญญาว่าจะทำอาหารอันโอชะให้กิน รับรองเลยว่าท่านไม่เคยกินที่ไหนมาก่อนแน่”
“จริงรึ ? ข้าชอบ!” จวินโม่ซีกระโดดขึ้นด้วยความตื่นเต้น เมื่อได้ยินเรื่องกินเขาก็ตกลงทุกอย่าง
“มู่เฉียนซีเจ้ามิต้องเรียกข้าว่า ท่าน แล้วก็ได้ แม้ข้าจะเป็นถึงราชาโอสถ แต่อย่างไรเราก็เสมือนเป็นเพื่อนกัน” จวินโม่ซีกล่าวเสริม ในใจเขามีความสุขเต็มล้น จะได้กินของอร่อยพิเศษ ใครเล่าจะไม่ดีใจ ?
“ชิงอิ่ง ยาลูกกลอนพวกนี้เจ้ากินได้ตามใจเจ้าเลย รีบฟื้นฟูความแข็งแกร่งของเจ้ากลับมาให้เร็วที่สุด เราจะไปช่วยคนกัน” กล่าวจบ มู่เฉียนซีหยิบยาชุดใหญ่ออกมา จำนวนของยาเหล่านี้มากล้นเหลือคณานับ มันมากกว่าที่วางขายกันในจื่อเยี่ยหลายเท่าเสียด้วยซ้ำ
จวินโม่ซีเบิกตากว้างจนตาแทบถลนออกมาด้วยความตกใจ เขากล่าวหยอกเย้า “มู่เฉียนซี ยามากมายมหาศาลเช่นนี้ เจ้าจะเอาไปป้อนให้หมูหรืออย่างไร ?!”
ผลที่ตามมาคือดวงตาเย็นยะเยือกจ้องเขาเขม็ง เขาจำต้องหุบปากทันใด แม้จะเป็นคำพูดเพียงไม่กี่คำ ทว่าก็เป็นคำพูดที่ไม่ค่อยเข้าหูมู่เฉียนซีนัก
ในเวลานี้นั้น ท้องฟ้าค่อย ๆ มืดลง ทุกอย่างเตรียมพร้อมแล้วเช่นกั
