ุณชายใหญ่แห่งตระกูลโอวหยาง—โอวหยางจื่อ ก็ได้เข้ามาเยือนจวนสกุลมู่อย่างอุกอาจ
“ให้มู่เฉียนซีมาพบข้า”
“นายท่าน” ด้านนอกของห้องยา เสียงของมู่อีดังขึ้น
มู่เฉียนซีโบกมือ เก็บยาพิษที่ตัวเองปรุงขึ้นมาใหม่ ดวงตาของนางแฝงความเย็นชาฉายชัดไม่ปกปิด ก่อนจะกล่าวออกมา “ตระกูลโอวหยาง”
ครั้งนี้มู่เฉียนซีไม่ได้ละเลยโอวหยางจื่อ เมื่อรู้ว่าโอวหยางจื่อมา นางปรากฏตัวต่อหน้าเขาทันทีจนเขารู้สึกกระอักกระอ่วนใจ ทว่าไม่มากพอที่จะให้เขากล้าแสดงมันออกมา
ทันใดนั้นคู่ของนิ้วมือบาง ๆ บีบคอเขาไว้แน่น เสียงเยียบเย็นลอยเข้ามาในหูของเขา “ท่านอาของข้าอยู่ที่ไหน ?! …พวกเจ้าตระกูลโอวหยางกล้าแตะต้องท่านอาเล็กของข้า ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วหรืออย่างไร ?!”
“แค่ก ๆ ๆ!”
มู่เฉียนซีเริ่มลงแรงบีบหนักขึ้นอย่างโหดเหี้ยม หากเขาหมดลมหายใจนางไม่สน
สีหน้าโอวหยางจื่อเริ่มเขียวคล้ำ เขาไอไม่หยุด พยายามกล่าวอย่างยากลําบาก “หากเจ้าไม่อยากให้มู่อวู่ซวงตาย ก็ปล่อยมือซะ!”
.
