“มู่อี!” — ฟึ่บ! ฟึ่บ! —
องครักษ์เงาตระกูลมู่ปรากฏขึ้นมาทั้งหมด เมื่อเห็นฉากตรงหน้าก็อึ้งงันไป
“นายท่านสาม… เขา…”
“ขอท่านผู้นำตระกูลโปรดอภัยให้ด้วยเถอะ ข้าน้อยทำการอารักขาบกพร่อง…”
“มีคนเข้ามาในจวนสกุลมู่ จับท่านอาเล็กไปโดยไม่มีใครรู้ ฝ่ายตรงข้ามจะต้องเป็นระดับจักรพรรดิยอดยุทธ์ หรือไม่ก็จักพรรดิวิญญาณเป็นแน่” มู่เฉียนซีขมวดคิ้วแน่น “แต่ไม่ว่าเป็นใครก็ตาม ให้ระดมสายข่าวทั้งหมดของตระกูลมู่ ตามหามันให้เจอ!”
บัดนี้สตรีผู้นำตระกูลมู่ยืนมองภาพตรงหน้า ในใจคิดเคืองแค้น ชุดผ้าแพรไหมสีม่วงปลิวพลิ้วตามลม ใบหน้าดวงตางามฉายแต่เพียงความเย็นชา เต็มไปด้วยจิตสังหารแรงกล้า
เป็นครั้งแรกที่คนนอกตระกูลผู้ซึ่งเอาแต่สนุกสนานอย่างจวินโม่ซี และยังมีมู่อีทำสีหน้าน่ากลัวเช่นนี้ …ใช่! พวกเขาก็โกรธไปด้วยกันกับนาง
จวินโม่ซีกล่าวเสียงเบา “มู่เฉียนซี ในเมื่ออีกฝ่ายไม่ได้มาเพื่อฆ่าสังหารโดยตรง เช่นนั้นหมายความว่าพวกนั้นต้องหวังผลอันใดสักอย่าง เจ้าอย่าเพิ่งรีบร้อนไปเลย”
มู่เฉียนซีคลื่อนไหวตัวอย่างรวดเร็ว พุ่งเข้าไปในห้องปรุงยา ขณะเดียวกันกล่าวว่า “หากได้ข่าวให้รีบบอกข้า ข้าจะไปเตรียมตัวสักหน่อย ไม่ว่าใครก็ตามที่กล้าแตะต้องอาเล็กของข้า ข้าต้องให้พวกมันชดใช้อย่างสาสม”
เดิมทีจวินโม่ซีต้องการดูมู่เฉียนซีปรุงยาในห้อง พอเห็นนางหยิบยาพิษออกมามากมาย ในใจเขาพลันคิดกลับกันว่าไม่ควรไปยุ่มย่ามจะดีกว่า
……
ยามราตรีมาเยือน ค
