น่แท้”โอวหยางเหว่ยแค่นเสียงดุร้าย “มู่เชียนซี เจ้าช่างใจดีเสียจริงนะ เหตุผลที่ข้าตกต่ำไปเช่นนี้ไม่ใช่เพราะเจ้ารึ ?! เจ้าทําหยาบช้าอันใดลงไปกันแน่ ?”มู่เฉียนซีถามขึ้น “เจ้านั่นแหละวางยาอะไรข้า ? เหอะ! คิดวางยาข้า ข้าเอาคืนเป็นสิบเท่า!”“แปลก เหตุใดเจ้าถึงไม่เป็นอะไร ? เหตุใดเจ้าไม่ผิดปกติแม้แต่น้อย… เหตุใดคนทีโชคร้ายถึงต้องเป็นข้า ?” โอวหยางเหว่ยเพ่งมองมู่เฉียนซีที่ไม่มีรอยด่างพร้อย ในใจอัดแน่นด้วยความรู้สึกเจ็บช้ำเสมือนใจของตนนั้นจะแตกสลายเสียเดี๋ยวนี้“ข้าทำให้เจ้าผิดหวังเสียแล้ว ความสามารถในด้านพิษของข้าค่อนข้างสูง แน่นอนมันสูงกว่าที่เจ้าจะรับรู้และเข้าใจ” มู่เฉียนซีกล่าวเรียบ ๆ“ข้าไม่เชื่อ! เป็นไปไม่ได้! เขา… เขาบอกแล้วว่าวิธีการถอนพิษ นอกจากใช้ผู้ชายก็ไม่มีทางอื่นใดแก้ได้ และยังต้องเป็นผู้ชายที่ไม่รู้จักหยุดยั้ง เจ้าจะกลายเป็นคนที่เหน็ดเหนื่อยที่สุด… เจ้าต้อง… เจ้าต้อง…”
เสียงของมู่เฉียนซีเบามาก แต่จิ่วเยี่ยที่ไมได้ห่างไปไหนไกล กลับได้ยินอย่างชัดเจน ดวงตาสีฟ้าเย็นเยือกของเขาที่ปกติหม่นมัว กลับฉายแววอ่อนโยนแสดงอารมณ์ผกผันเล็กน้อย มุมปากเขานั้นก็กระตุกขึ้นคล้ายจะเป็นรอยยิ้ม
มู่เฉียนซีหยิบอาภรณ์ออกมาสวมใส่ชุดหนึ่งจากแหวนมังกรเทพวารี จากนั้นไปร่ำลากับจิ่วเยี่ย“ตอนแรกข้าคิดว่าคืนนี้คงจะยุ่งอยู่กับการแก้พิษแล้วเชียว ไม่คิดเลยว่าจะสามารถแก้พิษได้ภายในครึ่งชั่วยามที่สระน้ำพุเย็น เช่นนั้
