— ตูม! —
“ผนึกมังกรวารี!”
มังกรวารีสีฟ้าขนาดใหญ่พุ่งเข้าใส่ร่างโอวหยางเหว่ยจนร่างของนางลอยไปอย่างน่าสังเวช มู่เฉียนซีกะพริบร่าง ใจนางพร้อมที่จะโจมตีร่างสีแดงอีกครั้ง แต่สิ่งที่ทำให้ทุกคนประหลาดใจเป็นอย่างมากนั่นก็คือ… โอวหยางเหว่ยตะโกน กล่าวขึ้นกะทันหัน
“พอแล้ว ข้ายอมแพ้!”
หัวหน้าจินอู๋ถางได้ยินคำประกาศยอมแพ้ พลันตะโกนดังขึ้น “คู่ประลองยอมแพ้แล้ว ท่านผู้นำตระกูลมู่โปรดหยุดก่อน ท่านมิอาจจู่โจมได้อีก”
โอวหยางเหว่ยในตอนนี้ล้มลงไปกับพื้น นางยิ้มด้วยรอยยิ้มอาบยาพิษ “หึ ๆ มู่เฉียนซีเจ้าไม่รอดแน่!”
“เจ้ามั่นใจรึ ?” มู่เฉียนซีเลิกคิ้วเล็กน้อย ขยับนิ้วเบา ๆ เข็มยาขนาดเล็กมากพุ่งเข้าปักผิวหนังของโอวหยางเหว่ย นางรู้สึกเสียวซ่านเล็กน้อย ทว่าก็มิได้รู้สึกผิดแปลกอันใด อีกทั้งนางยังกล่าวน้ำเสียงพึงพอใจ
ถูกเข็มยาพิษเล็กมู่เฉียนซีเล่นงาน โอวหยางเหว่ยไม่รู้ตัวแม้แต่น้อย
“มู่เฉียนซี อีกไม่นานเกินรอเจ้าก็รู้เอง”
“เหอะ! โอวหยางเหว่ย พอดีว่าปกติข้าก็ชอบเล่นยาพิษอยู่แล้ว เจ้าช่างอ่อนหัดจริง ๆ”
โอวหยางเหว่ยได้ยินเช่นนี้ เบิกตากว้างด้วยความตกใจ กล่าวอย่างไม่อยากเชื่อทันที “เจ้า… เหตุใดเจ้าถึงรู้” กระนั้นแล้ว นางก็เหมือนจะคิดอะไรบางอย่างออก นางหัวเราะขึ้น กล่าวต่ออีกว่า “เหอะ ต่อให้เจ้ารู้ เจ้าจะทำอะไรได้ ? ฮ่า ๆ ๆ ไร้ซึ่งหนทางแก้ ฮ่า ๆ ๆ ไร้ซึ่งหนทางแก้แล้ว”
มู่เฉียนซีก้าวลงจากเวทีประลอง กล่าวเสียงเย็น “
