การหยุดเวลาของอาถิงนั่นเอง อาถิงตะโกนขึ้น
“หญิงอัปลักษณ์! เจ้ามัวตกใจอะไรอยู่ รีบหนีเร็วเข้าซี่!”
ได้ยินเช่นนี้ มู่เฉียนซีไม่รอช้า ร่างนางเสมือนกะพริบกลับไปที่ทางเดิน
— ตูม! —
เปลวไฟของสัตว์ประหลาดนั้นพุ่งผ่านไปในอากาศ ตกกระทบกับหินจนหินแตกก่อเกิดเป็นหลุมขนาดยักษ์ใหญ่!
“ท่านผู้นำ!” มู่อีร้องเรียก เห็นนางกลับออกมาอย่างปลอดภัยพลันรู้สึกโล่งใจเหมือนยกภูเขาออกจากอกก็มิปาน
“อย่ามัวแต่ยืนอึ้งอยู่ รีบออกไปจากที่นี่เร็วเข้า!” มู่เฉียนซีตะโกนก้อง
“ขอรับ!”
แน่นอนว่าสมุนไพรวิญญาณระดับเก้าที่ล้ำค่าเช่นนี้ยากที่จะได้มาครอบครอง ในขณะเดียวกันนั้น เสียงคำรามของสัตว์ประหลาดอัคคีก็ดังก้องขึ้น “เจ้าพวกมนุษย์บัดซบ! หยุดเดี๋ยวนี้”
ไม่เพียงคำรามเปล่า มันพ่นเอาเปลวไฟอันบ้าคลั่งไล่ตามด้านหลังพวกมู่เฉียนซีไปติด ๆ มู่อีและพวกรีบพาท่านผู้นำของพวกเขาวิ่งหนีความตายกันอย่างสุดกำลัง
— ตูม! —
มู่เฉียนซีและพวกทั้งวิ่งทั้งกระโดดพลางเกลือกกลิ้งลงไปบนพื้นดิน ทว่าในเวลานี้ เปลวไฟนับไม่ถ้วนพุ่งออกมาราวกับมังกรยักษ์ร่างหุ้มเพลิง นางวางบัวอัคคีสามก้านลง กล่าวอย่างจนปัญญา “ข้าไม่รู้นี่ว่าบัวอัคคีสามก้านนี้มีเจ้าของแล้ว อีกอย่าง ข้าก็ไม่ได้ตั้งใจจะเอามันออกมาเสียหน่อย หากข้าคืนให้เจ้าในตอนนี้ถือว่าเราหายกัน เจ้าจะว่าอย่างไร ?”
เสียงที่คำรามโกรธกรุ่นของสัตว์ประหลาดอัคคีไม่ลดน้อยลงเลย “ใครจะสนใจดอกบัวนั่น พวกมนุษย์บัดซบ! พว
