ากพวกเขาได้
“ฮึ่ม!” เสียงฮึดฮัดเย็นเยือกดังขึ้น ทุกคนอดไม่ได้ที่จะสั่นสะท้าน พวกเขาเบนสายตาออกไปไม่กล้ามองอีก
ชั่วลมหายใจ เงาร่างที่สมบูรณ์แบบทั้งสองก็ได้หายวับไปต่อหน้าพวกเขาแล้ว
มู่เฉียนซีถามขึ้น “จิ่วเยี่ย เจ้าอุ้มชายผู้หนึ่งออกมาเช่นนี้ไม่กลัวว่าเมื่อถึงเวลานั้น ข่าวลือของเมืองจื่อตูจะบ้าคลั่งมากขึ้นรึ ?”
“เจ้าเป็นคู่หมั้นข้า” จิ่วเยี่ยตอบง่าย ๆ
“มีเพียงแค่เจ้ากับข้าเท่านั้นที่รู้กัน พวกเขาไม่รู้” มู่เฉียนซีพูดอย่างจนปัญญา “ไม่สนใจ”
เห็นได้ชัดว่าจิ่วเยี่ยนั้นไม่สนใจกับสิ่งที่คนอื่นสนทนากันเลย จิ่วเยี่ยและมู่เฉียนซีจากไปอย่างเงียบงันทว่าเปิดเผย แต่ทั้งโรงประมูลแทบระเบิดด้วยเสียงฮือฮา
“มิน่าล่ะ ข้ายังนึกฉงนอยู่ว่าเหตุใดเด็กหนุ่มคนนั้นถึงได้หยิ่งยโสนัก! ที่แท้เขาคือเด็กหนุ่มที่เยี่ยอ๋องโปรดปราน”
“เด็กหนุ่มผู้นั้นรูปงามเกินไปแล้ว มิน่าเยี่ยอ๋องที่เลือดเย็นไร้ความปราณีมาตลอดถึงได้หวั่นไหว”
“อ่า…!”
ขณะที่การนินทาของทุกคนปะทุขึ้น ใบหน้าซวนหยวนหลี่ซางมืดครึ้มลงเรื่อย ๆ “เจ้าเด็กสารเลวนั่นที่แท้เป็นชายที่ซวนหยวนจิ่วเยี่ยโปรดปราน”
ซวนหยวนจือกล่าวเสียงต่ำอย่างหนักแน่น “เด็กหนุ่มที่จิ่วเยี่ยชอบ ดูเหมือนจะไม่สามารถแตะต้องได้ตามใจ คงทําได้เพียงอดทนไว้ก่อน รอจนกว่าจะถึงการฝ่าวงล้อมแล้ววางแผน เจ้าปีศาจกลับกล้าท้าทายราชวงศ์ของข้า หากเขาไม่เป็นที่โปรดปราน ข้าจะไม่ยอมให้มันมีชีวิตอยู่เป็นแน่”
เ
