สายตาของสตรีเหล่านั้นสิ จ้องมองราวจะกินพี่ใหญ่ให้ได้”
มู่เฉียนซีอมยิ้ม กระซิบตอบเสียงเบาว่า “ไม่น่าเชื่อว่าแค่ข้าปรุงยาเล่น ๆ เป็นของบรรณาการให้องค์ไทเฮา กลับทำให้ข้าเปิดการค้าใหม่ได้เช่นนี้ ดูเหมือนว่าหลังจากงานเลี้ยงวันพระราชสมภพขององค์ไทเฮา เจ้าจะไม่ว่างแล้วล่ะเยวี่ยเจ๋อ”
“พี่ใหญ่ อย่าบอกนะว่า…”
“ยานี่ข้าปรุงได้ทีละมาก ๆ มีไทเฮาคอยเป็นกระบอกเสียงให้เช่นนี้ เจ้าไม่ต้องกังวลเรื่องหาเงินอีกต่อไปแล้ว”
เพียงแค่เยวี่ยเจ๋อเห็นสายตาของสตรีเหล่านี้ เขาก็รู้ทันทีว่าหากยานี้วางขายจะต้องขายดิบขายดีเป็นแน่แท้ และเมื่อถึงตอนนั้น เกรงว่าหอหมอปีศาจจะมีคนล้นหลามจนหอพังไปเลยก็เป็นได้
ขณะที่มู่เฉียนซีกับเยวี่ยเจ๋อกำลังปรึกษาหารือกันอยู่นั้น องค์ไทเฮาก็กล่าวด้วยรอยยิ้ม “ซีเอ๋อร์ ของบรรณาการจากเจ้าข้าโปรดมาก ฮ่องเต้ต้องตบรางวัลให้เจ้าอย่างงาม”
ของบรรณาการจากโอวหยางจูที่เป็นยาอายุวัฒนะระดับสาม องค์ไทเฮาไม่โปรดเท่ากับของจากมู่เฉียนซี อีกทั้งนางยังเก็บยาระดับสามนั้นไปไว้ด้านหลังเสียแล้ว
‘น่าแค้นใจนัก!’
โอวหยางจูรู้สึกเคียดแค้น ตัวเขารึอุตส่าห์มอบของล้ำค่าให้เช่นนั้นแต่ก็ยังมิอาจสู้ขวดแก้วใสเล็ก ๆ ของสตรีโอหังนั่นได้
ซวนหยวนหลี่ซางยิ้ม กล่าวขึ้นมาว่า “เสด็จแม่ ข้าจะตบรางวัลให้ซีเอ๋อร์แน่นอนพ่ะย่ะค่ะ ไม่แน่ซีเอ๋อร์อาจจะชอบรางวัลที่ข้ามอบให้ก็ได้”
เมื่อทุกคนได้ยินองค์รัชทายาทกล่าวเช่นนี้ ในใจอดที่จะคิดไม
