องเต้ แย้มสรวลด้วยพระพักตร์สดใส ดูแล้วราวกับคุณย่าที่น่ารัก
ขณะนั้นเอง ตระกูลโอวหยางเข้าไปในตำหนักเฉียงหนิงตัดหน้าตระกูลมู่ นำของบรรณาการไปมอบให้แก่ไทเฮา ก่อนที่เสียงประจบประแจงของโอวหยางจูจะกล่าวขึ้นว่า “ตระกูลโอวหยางขอมอบยาอายุวัฒนะระดับสามให้แก่องค์ไทเฮา ขอพระพรให้องค์ไทเฮาอายุยืนนานหมื่น ๆ ปีพ่ะย่ะค่ะ”
“อื้ม ยาระดับสาม”
จังหวะนี้ทุกคนต่างก็จ้องมองกล่องบรรณาการอันวิจิตรงดงามกล่องนั้นอย่างตะลึงลาน ของบรรณาการของตระกูลโอวหยางช่างล้ำค่ายิ่งนัก พวกเขาเห็นก็อดอิจฉาริษยาไม่ได้
หัวหน้านักปรุงยาอันดับหนึ่งของราชสำนัก มากสุดก็สามารถหลอมได้แค่เพียงยาระดับสอง การที่ตระกูลโอวหยางมอบของบรรณาการเป็นยาระดับสามเช่นนี้ แน่นอนว่าต้องเป็นเรื่องใหญ่
โอวหยางจูไร้หนทางอย่างแท้จริง ตระกูลโอวหยางโดนตระกูลมู่กดดันจนแทบจะไร้ลมหายใจ พวกเขาก็จำเป็นต้องประจบสอพลอกับราชวงศ์ซวนหยวนไว้ก่อน ต้องแสดงความจริงใจกับราชวงศ์ซวนหยวนให้มากพอ เมื่อมีจุดยืนแล้ว ภายภาคหน้าราชวงศ์ก็จะเป็นฝ่ายยื่นมือมาช่วยตระกูลโอวหยางเอง
“วิเศษยิ่งนัก ขอบใจ ๆ” พระพักตร์องค์ไทเฮาแย้มสรวล คนในวัยนางมีหรือจะไม่ชอบยาอายุวัฒนะนี้
ต่อมาก็เป็นคราของมู่เฉียนซีและเยวี่ยเจ๋อ สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่ทั้งสอง ปากก็เริ่มซุบซิบกัน
“ไมรู้ว่าท่านผู้นำจะมอบของล้ำค่าใดให้กับองค์ไทเฮา ของล้ำค่าของตระกูลมู่นั้นมีไม่น้อยเลย”
“องค์ไทเฮาไม่เคยเห็นของล้ำค่าอย่
