จูแต่ละคำ แม้ดูธรรมดา ๆ ทว่าน้ำเสียงเหี้ยมแฝงเจตนาจะฉีกเนื้อนางให้ขาดเป็นชิ้น ๆ คามือ
“หากเป็นเช่นนี้ ข้าก็ขอให้ท่านผู้นำตระกูลโอวหยางสบายใจต่อไป ไปกันเถอะ” กล่าวจบ รถม้าของมู่เฉียนซีก็นำหน้าไปทันที
“บัดซบ!” โอวหยางจูกำหมัดแน่น กล่าวด้วยความโกรธแค้น
โอวหยางจื่อเห็นท่าไม่ค่อยดี รีบกล่าวขึ้นว่า “ท่านพ่ออย่าเพิ่งโกรธไปเลย ให้นางสุขใจไปก่อนเถอะ รอให้พี่น้องข้ากลับมาเมื่อไหร่ ต่อให้ตระกูลมู่มีมู่อวู่ซวงอยู่ ก็อย่าคิดว่าจะปกป้องนางได้”
โอวหยางจูพยักหน้า “จื่อเอ๋อร์ เจ้าพูดถูก ขอแค่เราประมูลยาจักรพรรดิหวงหลัวตานมาได้ พวกเขาจะต้องช่วยเราจัดการตระกูลมู่ให้ราบคาบแน่”
พระราชวังของแคว้นจื่อเยี่ยถูกตกแต่งอย่างประณีตและวิจิตรงดงาม สถานที่จัดพระราชพิธีคือตำหนักเฉียงหนิง มองไปทางใดก็เต็มไปด้วยแขกเหรื่อที่มางาน ครานี้ ไม่เพียงแต่ข้าราชบริพารและผู้นำตระกูลในแคว้นจื่อเยี่ยเท่านั้น ยังมีราชทูตของแคว้นชิงและแขกสำคัญ ๆ ต่างก็มาร่วมพิธีเฉลิมฉลองให้กับองค์ไทเฮาด้วยเช่นกัน
ทว่าสีหน้าของซวนหยวนจือในตอนนี้กลับไม่ดีนัก จุดประสงค์ของผู้คนเหล่านี้ใครเล่าจะไม่รู้ ต่างก็มาแย่งชิงยาจักรพรรดิหวงหลัวตานกันทั้งนั้น ถึงแม้วันนี้องค์ไทเฮาจะมีพระชนมายุ 80 พรรษาแล้ว แต่พระองค์ก็ได้รับการดูแลเป็นอย่างดี ดูจากภายนอกแล้ว ราวกับมีพระชนมายุ 50 พรรษาก็มิปาน ดูอ่อนเยาว์กว่าพระชนมายุจริงยิ่งนัก
องค์ไทเฮาทรงประทับอยู่ข้าง ๆ ฮ่
