หน้าทาบทาไปด้วยความแปลกใจ “ทั้งพลังภูตพลังยุทธ์! โอ… เป็นไปได้อย่างไร ? นางเป็นปีศาจชัด ๆ!”
การฝึกที่แลกด้วยเลือดเนื้อภายในระยะเวลาหนึ่งเดือน ในที่สุดมู่เฉียนซีก็ผ่านมาได้ จากนั้นนางออกมารอองครักษ์เงาทั้งหมดที่ทางออกเล็ก ๆ ของเทือกเขาชีชง
“ท่านผู้นำ”
เสียงเรียกดังขึ้น องครักษ์เงาคนแรกที่ออกมานั่นก็คือมู่อี บนร่างกายของเขามีรอยแผลลึกหลายแผล แผลลึกจนเห็นกระดูกจากการถูกสัตว์วิญญาณทำร้าย ร่างกายหลายจุดของเขาเต็มไปด้วยเลือดราวกับว่าขึ้นมาจากบ่อโลหิตก็มิปาน
“รอดกลับมาก็ดีแล้ว รีบรักษาบาดแผลก่อน ประเดี๋ยวจะมีงานให้เจ้าทำ” มู่เฉียนซีกล่าวเรียบ ๆ
มูอีตอบแข็งขัน “ขอรับ!”
“ท่านผู้นำ!”
ต่อมา องครักษ์เงาทยอยออกมากันทีละคน บางคนออกมาคนเดียว บางคนสหายพยุงมาด้วยอาการร่อแร่เต็มที มู่เฉียนซีเห็นไม่รอช้า รีบเข้าไปแทงเข็มยาฟื้นฟูร่างกายให้พวกเขาอย่างฉับไว …ทว่าผู้ที่ได้รับบาดเจ็บอาการร่อแร่นั้นมีหลายคน ลำพังมู่เฉียนผู้เดียวมิอาจช่วยทุกคนได้ไหว
“จวินโม่ซี ท่านก็เป็นนักปรุงยา ท่านต้องทำได้แน่ ช่วยข้าหน่อยได้หรือไม่ ?”
— ฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ! —
มู่เฉียนซีไม่รอช้า นางโยนเข็มยาให้กับจวินโม่ซีทันที
แน่นอนว่าเมื่อเห็นเช่นนี้ จวินโม่ซีรู้สึกประหลาดใจอย่างมิอาจเปรียบได้ เข็มยานี้เมื่อปักเข้าสู่จุดสำคัญของร่างกายอย่างหัวใจ ก็ทำให้กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง …แม้แต่ยาลูกกลอนระดับเก้าก็มิอาจรับรองได้ว่าสรรพคุณมันจะด
