ายให้พวกเขา และทำให้ร่างกายของพวกเขานั้นฟื้นฟูได้อย่างรวดเร็วจนน่าประหลาดใจ ถึงแม้ว่าพวกเขาจะทะลวงพลังเป็นราชายอดยุทธ์และราชาแห่งภูตได้ไม่นาน แต่หากต้องต่อสู้กับราชายอดยุทธ์และราชาแห่งภูตระดับสองระดับสามแล้ว พวกเขาอาจจะไม่พ่ายแพ้ก็เป็นได้
หลังจากที่พวกเขาฟื้นฟูร่างกายฟื้นฟูพลังให้กลับมาแข็งแรงดีแล้ว ถึงเวลาที่พวกเขาจะต้องกลับจื่อตู
“พวกเรา ออกเดินทางได้” คำสั่งการของมู่เฉียนซีดังขึ้น เพื่อให้ทุกคนเตรียมตัวเดินทางกลับ
“ช้าก่อน! ช้าก่อน!”
ขณะเดียวกันนั้น บุรุษชุดขาวอย่างราชาโอสถรีบวิ่งตามไปทันที ไม่รู้มีเหตุอันใด ?
มู่เฉียนซีกล่าวถามขึ้นว่า “ตามมาทำไมรึ ?”
“หากพวกเจ้ากลับไปแล้วข้าจะกินอะไรล่ะ ? ข้าจะต้องอดตาย ข้าจะ… ข้าจะ… ข้าจะไปกับพวกเจ้าด้วย” จวินโม่ซีกล่าวด้วยท่าทีแข็งขัน
“แล้วหุบเขาราชาโอสถของท่านล่ะ ท่านไม่เอาแล้วรึ ? ท่านจะสละชีวิตสันโดษอันเงียบสงบของตนเองไปจริง ๆ รึ ?”
“เพื่อการได้กินของอร่อย ๆ แล้ว หุบเขาราชาโอสถก็เปรียบดั่งเมฆลอยตามลมเพียงเท่านั้น ข้าเสียเวลามานานนับสิบกว่าปี นับว่าเพียงพอมากแล้วในชีวิตนี้ นับจากนี้ไปข้าจะตั้งใจกินอาหารเลิศรสให้ได้” จวินโม่ซีกล่าว แววตามีประกายแห่งความหวัง
“อีกอย่าง นับตั้งแต่ข้าได้รู้จักเจ้า มีความรู้เกี่ยวกับโอสถมากมายที่ข้ายังไม่รู้ และข้าต้องการเรียนรู้จากเจ้า ดังนั้นข้าตัดสินใจแล้วว่าข้าจะไปกับเจ้า ถึงอย่างไรความแข็งแกร่งของพวกเจ้าก็มิ
