อาจเทียบข้าได้ และพวกเจ้าก็กำจัดข้าไม่ได้เช่นกัน”
มุมปากมู่อีกระตุกขึ้นเล็กน้อย คิดไม่ถึงเลยว่าราชาโอสถผู้กระหายเนื้อจะรบกวนท่านผู้นำเช่นนี้ หากข่าวนี้แพร่สะพัดออกไป มีหวังผู้คนต่างตกใจระคนงงเป็นไก่ตาแตกแน่ ๆ!
มู่เฉียนซี “ก็ดีเหมือนกัน หอหมอปีศาจของข้าขาดนักปรุงยาประจำที่นั่นอยู่พอดี ข้าให้ท่านกินอยู่มิต้องจ่ายเงินทอง แต่ท่านต้องดูแลเรื่องหยูกยาให้ข้า ตกลงไหมเล่า ?”
“ตกลง ขอแค่มีอาหารอร่อย ๆ ตกถึงท้องข้า ข้าไม่มีปัญหาแน่นอน”
มู่อีรู้สึกวุ่นวายใจเป็นอย่างมาก ‘ราชาโอสถรู้หรือไม่ว่ายาลูกกลอนที่หลอมนั้นมีค่ามากเพียงใด ? ความต้องการของราชาโอสถนั้นแค่อยากกินอยู่โดยมิต้องจ่ายเงินจ่ายทอง แต่ต้องแลกกับการทำงานที่หนักหนาและวุ่นวายเช่นนั้นน่ะรึ เฮ้อ!’
หลังจากที่เดินทางออกมาจากหุบเขาราชาโอสถ ระหว่างทางกลับจื่อตู พวกเขาโดนกลุ่มคนชุดดำรุดเข้ามาปิดล้อมอีกครั้ง มู่เฉียนซีออกมาจากรถม้า เลิกคิ้วถาม ทำเสียง ‘จิ๊’ ในปากอย่างไม่สบอารมณ์
“พวกเจ้าต้องการอะไร ?”
เมื่อผู้นำของคนชุดดำเหล่านั้นเห็นมู่เฉียนซีออกมา พลันรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย “คิดไม่ถึงจริง ๆ ว่าราชาโอสถจะช่วยรักษาพวกเจ้าได้เร็วเยี่ยงนี้ แต่เจ้าอย่าหวังเลยว่าจะมีชีวิตรอดกลับจื่อตูได้!”
มู่เฉียนซีกล่าวเสียงเย็นชา “เหอะ… ท่านผู้นำรองแห่งตระกูลโอวหยาง ผู้เป็นน้องชายของท่านผู้นำตระกูลโอวหยาง ข้ารู้ว่าเป็นท่าน! ท่านไม่จำเป็นต้องปกปิดใบหน้าหรอก”
“เห
