ระกูลมู่เก้าสิบเก้าร่าง กระจัดกระจายอยู่ทุกส่วนของป่านี้ การเดินทางของพวกเขาเริ่มต้นขึ้นแล้ว
“อีกหนึ่งเดือนจะต้องมีชีวิตรอดออกมา ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องมีลมหายใจกลับออกมา” มู่เฉียนซีกล่าวเสียงเบาราวกระซิบ หลังจากกล่าวจบ นางก็เดินหน้าเข้าไป นางทําได้เพียงล่าสัตว์วิญญาณระดับสองอยู่ด้านนอกสุดเท่านั้น เพราะมีเพียงจอมภูตระดับเก้าอย่างนางเท่านั้นที่เมื่อพบเจอกับสัตว์วิญญาณระดับสามก็ทําอะไรมันไม่ได้
— ปัง! ปัง! ปัง! —
ทุกวันทุกคืน พวกเขาอยู่ในการต่อสู้
ทั้งเหนื่อยทั้งหิวกระหายจนต้องกินยาแทน สำหรับมู่เฉียนซีที่เกิดมาเพื่อเป็นผู้นำของพวกเขา แม้ว่ามีกำลังน้อยไปกว่าพวกเขา แต่นางก็อยู่ต่อสู้ร่วมเคียงบ่าเคียงไหล่กันไป
ตั้งแต่ต้นจนจบ ไม่ว่าร่างกายของมู่เฉียนซีจะเหนื่อยล้าเพียงใด จิ่วเยี่ยก็มองดูอย่างเก็บอาการ ชายเยือกเย็นไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา
จวินโม่ซีพ่นเสียงผิดปกติ “ฮู้ว! สตรีผู้นั้นพยายามสุดชีวิตของนางถึงเพียงนี้ การฝึกหนัก ๆ นี่ไม่เกินไปหน่อยรึ เจ้ายังทนมองต่อไปได้อีกรึ ?”
.
