้ก็ได้นี่”
จวินโม่ซี “คําของ่าย ๆ แบบนั้นมันทําให้ภาพลักษณ์ของข้าเสื่อมเสียเกินไป”
“ดังนั้นท่านจึงทนมาเป็นเวลาหลายปีเช่นนี้น่ะรึ ?! แข็งแกร่งยิ่งนัก!” มู่เฉียนซียกนิ้วโป้งขึ้น กล่าวชื่นชมเขาอย่างเสียมิได้ เพื่อรักษาหน้า เขายอมที่จะกินยาที่มีรสชาติเดียวเหล่านั้นเป็นอาหาร กินมานานกว่าสิบปี ช่างน่าทึ่ง!
จวินโม่ซียังคงแทะขากระต่ายต่อไป จากนั้นจึงกล่าวอีกว่า “วันที่มีเนื้อสัตว์กิน มันช่างมีความสุขเสียจริง”
ตั้งแต่ที่จวินโม่ซีกินเนื้อสัตว์ เขาก็ลืมที่จะสร้างความลำบากให้มู่เฉียนซี ทุกวันรออาหารใช้ชีวิตหิวโหยเหมือนคนใกล้จะอดตาย มาเจอเนื้อกระต่ายย่างหอมเหนียวนุ่มชุ่มลิ้น เขาจะอดใจได้หรือ ?
ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงด้านนอกของเทือกเขาชีชง เทือกเขานี้เป็นเทือกเขาที่ใหญ่ที่สุดในบรรดาเทือกเขาหิมะ มันตัดผ่านทิศเหนือและทิศใต้ แม้ว่าจะมีสัตว์วิญญาณระดับหกหรือเจ็ดจํานวนมากอยู่รอบนอก ทว่าป่ารกร้างก็ไม่มีอะไรเทียบพวกเขาได้เลย
มู่เฉียนซีกล่าวเสียงเข้มขรึม “เมื่อเข้าไปข้างในนี้แล้ว พวกเจ้าจะต้องตระหนักถึงความตาย พยายามทุกวิถีทางเพื่อต่อสู้ภายในหนึ่งเดือน เพื่อทะลวงผ่านขอบเขตราชาจอมยุทธ์และราชาแห่งภูต”
มู่อี “พวกข้าเข้าไปแล้ว เช่นนั้นก็ไม่มีใครปกป้องท่านผู้นำตระกูล”
“ไม่ต้องห่วงข้า อย่างไรพวกเจ้าทุกคนต้องมีชีวิตรอดออกมา ข้าจะปกป้องตัวเองเป็นอย่างดี ลุย!” มู่เฉียนซีกล่าวออกมาอย่างดุดัน
“ขอรับ!”
องครักษ์เงาต
