่องยุ่งยากในการทําอาหารเท่านั้น ข้าถึงจะทำไฟไหม้ได้”
“แค่ก ๆ ๆ”
มู่อีและพวกองครักษ์เงาหลายคนได้ยินคําพูดนี้ แทบจะสําลักเนื้อกระต่ายที่กำลังเคี้ยว ราชาสมุนไพรผู้ทรงสง่า สามารถทําอาหารจนเผาห้องได้ ย่างเนื้อจนสามารถเผาป่าได้ ช่างน่าแปลกจริง ๆ
เพื่อหลีกเลี่ยงโศกนาฏกรรมที่จะเกิดขึ้นอีกครั้ง มู่เฉียนซีจึงแบ่งเนื้อย่างครึ่งหนึ่งของนางให้จวินโม่ซี เขาแสนดีใจ เห็นเนื้อย่างก็กระโจนเข้าใส่ราวกับหมาป่าหิวโหยอดเนื้อมาแรมปี เขาเริ่มกลืนกินมันลงคอไปอย่างรวดเร็ว
จากนั้นเขาก็เริ่มกินเยอะมากเป็นพิเศษ กินคนเดียวปริมาณเท่าคนกินกันเจ็ดคน!
นี่มันช่าง…
มู่เฉียนซีอดไม่ได้ มุมปากนางกระตุก กล่าวเตือนด้วยเพราะหวังดี “แม้ว่าท่านจะเป็นราชาโอสถ แต่การกินมากขนาดนี้ก็ไม่ได้หมายความว่าจะไม่เจ็บท้องนะ!”
“ถึงกินจนเจ็บท้องข้าก็ยอม ข้าไม่ได้กินเนื้อสัตว์มาสิบกว่าปีแล้ว เจ้ารู้หรือไม่ว่าทุกวันนี้ข้ากินยาแทนอาหาร ไม่มีเนื้อสัตว์ ไม่มีผัก แม้แต่ข้าวก็ไม่รู้ว่ารสชาติเป็นอย่างไรแล้ว ? แบบนั้นตายเสียยังดีกว่า” เมื่อพูดมาถึงตรงนี้ น้ำตาของจวินโม่ซีพลันไหลริน แล้วเขาก็เอื้อมมือออกไป “ข้าเอาอีก”
มู่อีได้ยินเรื่องน่าเศร้าของเขาก็รู้สึกว่าเขาน่าสงสารไม่น้อยเลย ตัดสินใจย่างกระต่ายให้เขาอีกตัวอย่างไม่ลังเล
“อะแฮ่ม แค่ก ๆ ๆ” มู่เฉียนซีกระแอมไอ นางทําอะไรไม่ถูก
“ท่านไม่มีใครมาขอรับการรักษารึ ? ท่านก็แค่ขอให้พวกเขาส่งของอร่อย ๆ มาให
