กันเลยดีกว่า” ว่าแล้วนางเดินตรงไปที่จวินโม่ซี หยิบเอาเข็มยาออกมาแทงเข้าที่แขนของเขาทันที
จวินโม่ซีบอกว่าไม่มีพิษใดในแผ่นดินเซี่ยโจวที่จะทำอันตรายเขาได้ แต่ยาพิษของมู่เฉียนซีนั้นไม่ใช่ยาพิษของเซี่ยโจว มันเป็นยาพิษจากดินแดนหมอปีศาจ
“จะ… เจ้า นี่มันสิ่งใดกันนี่ ?!” จวินโม่ซีมองนาง ก่อนจะมองดูเข็มยาพิษที่ปักอยู่บนแขนของตน เมื่อเข็มละเอียดจมลงไปในผิวหนัง เขาก็รู้สึกมีของเหลวซึมเข้าสู่เส้นเลือดอย่างรวดเร็ว
จากนั้นจวินโม่ซีรู้สึกได้ว่าพิษกำลังแล่นกระจายไปทั่วร่างกาย เขามิอาจรู้ได้ว่ามันคือพิษชนิดใด ต้องใช้สมุนไพรชนิดใดในการแก้พิษ
จวินโม่ซีเข้าไปในห้องโอสถและบอกกับตนเองว่าจะพ่ายแพ้แก่นางไม่ได้เด็ดขาด
เวลานั้นเอง มู่เฉียนซีหันไปกล่าวกับมู่อี “พวกเจ้าก็ไปพักผ่อนได้แล้ว หลังจากวันพรุ่งนี้ เราจะมุ่งหน้าไปเทือกเขาชีชง ถึงตอนนั้นแล้วเราคงจะผ่อนคลายกัน”
“ขอรับ”
แม้มิอาจรู้ว่าท่านผู้นำจะไปที่แห่งนั้นเพื่อกระทำการใด ทว่าพวกเขาก็ยังต้องทำตามท่านผู้นำแต่โดยดี
ราชาโอสถในเวลานี้มัวแต่หายาแก้พิษ ไม่มีเวลาจัดที่อยู่ให้พวกนาง ดังนั้นมู่เฉียนซีกับองครักษ์เงาอีกเก้าสิบเก้าร่างจึงทำได้เพียงตั้งกระโจมสำหรับพักผ่อนในหุบเขาราชาโอสถ
มู่เฉียนซีเหลือบมองจิ่วเยี่ยที่ยืนอยู่เงียบ ๆ จากนั้นเอ่ยปากกล่าวถามเขาว่า… “จิ่วเยี่ย เจ้าว่างมากนักรึ ถึงได้มีเวลาตามข้ามาถึงหุบเขาราชาโอสถแห่งนี้ได้”
“อืม”
แคว้นจื่อเยี่ยมิได้อ
