ลมหายใจของนักฆ่าผู้นี้คล้ายกับลมหายใจของนักฆ่าผู้มาลอบปลิดชีพนางที่ป่าเทียนหวงครั้งที่แล้วมาก เพียงแต่ความแข็งแกร่งของสามคนนั้นไม่ถึงขั้นจอมยุทธ์ด้วยซ้ำ ทว่านักฆ่าผู้นี้ เห็นได้ชัดว่าเป็นถึงราชายอดยุทธ์
มู่เฉียนซีกล่าวถามขึ้น “ในเมื่อเจ้าโดนจับได้เช่นนี้แล้ว เจ้าบอกข้ามาตรง ๆ เถอะว่าใครเป็นคนส่งเจ้ามาฆ่าข้า และเจ้าเป็นคนของใคร ?”
เหงื่อเย็นที่แผ่นหลังทะลุเสื้อของนักฆ่าจนเปียกชื้น ทว่าเขายังคงกัดฟันก่อนจะกล่าวว่า “เป็นนักฆ่าก็ต้องมีกฎของนักฆ่า ข้ามิอาจ…”
— ฟุ่บ! —
จู่ ๆ เข็มพิษพุ่งมาทางมู่เฉียนซี
“โล่มังกรวารี!”
มู่เฉียนซีตะโกนพลันหลบอย่างเร็ว
— ฟุ่บ! —
เข็มยาพุ่งออกจากมือมู่เฉียนซีและจมไปในร่างของเขาทันที
“เจ้า! คงต้องให้ความตายมาเยือนก่อนรึถึงจะทำตาม”
เข็มพิษของตนเองไม่เข้าเป้า กลับโดนเข็มพิษของมู่เฉียนซี ทันใดนั้นความเจ็บปวดอันท่วมท้นทำลายจิตใจที่แน่วแน่ของเขาแตกเป็นเสี่ยง ๆ
“อ๊าก!” เขากรีดร้องขึ้น ความเจ็บปวดแสนสาหัสแล่นไปทั่วทั้งร่าง รูม่านตาเบิกกว้าง ดวงตาเริ่มปูดโปนแทบจะถลนออกมานอกเบ้า
มู่เฉียนซีแค่นเสียง กล่าวอย่างเยือกเย็น “บอกมาว่าใครเป็นคนส่งเจ้ามาทำร้ายข้า ?”
“คะ… คุณหนูใหญ่ตระกูลโอวหยาง โอวหยางเหว่ย”
“คิดไม่ถึงจริง ๆ ว่าโอวหยางเหว่ยจะไม่ยอมพ่ายแพ้ น่ารำคาญจริงเชียว!” ดวงตาดำขลับของมู่เฉียนซีฉายแววเย็นชา นางถามต่ออีกว่า “แล้วเจ้าเป็นคนของใคร สำนักไหน ?”
“เหยียนหลัวเหมิง”
