เขารู้ดีอยู่แล้ว ทว่าผู้ที่เหี้ยมโหดเด็ดเดี่ยว ทั้งยังน่าเกรงขามมาโดยตลอดอย่างเยี่ยอ๋อง คิดไม่ถึงเลยว่าจะฟังคำพูดของท่านผู้นำตระกูลของพวกเขา
นี่มันเรื่องแปลกประหลาดอันใด ?
ช่างเหลือเชื่อเสียจริง ๆ!
“มู่เอ๋อร์ เจ้าไปกระจายข่าวให้ทั่วว่าข้าโดนลอบทำร้าย ถูกยาพิษ ให้หมอยามาดูอาการของข้า!” มู่เฉียนซีกล่าวสั่ง
“ขอรับ”
ถึงแม้จะไม่รู้ว่าท่านผู้นำตระกูลคิดจะทำการใด ทว่าตนเป็นข้ารับใช้ ถึงอย่างไรแล้วก็ต้องฟังคำสั่งของท่านผู้นำตระกูล แจ้งข่าวท่านผู้นำตระกูลมู่ถูกวางยา ถูกยาพิษเล่นงาน เข้าใจว่าเป็นเรื่องเท็จ ทว่าเขาก็เต็มใจไปกระจายข่าวตามคำสั่งของนาง
หลังจากที่มู่เฉียนซีสั่งการเสร็จ นางหันไปกล่าวกับจิ่วเยี่ย “ข้าจัดการได้แน่ เจ้ากลับไปก่อนเถอะ”
“ไม่… เจ้าโดนยาพิษ ข้าจะอยู่เป็นเพื่อนเจ้า” จิ่วเยี่ยกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“แต่ข้าไม่ได้โดนยาพิษจริง ๆ” นางกล่าวด้วยสีหน้างุนงง จิ่วเยี่ยเกิดเป็นอะไรขึ้นมา ?
“เจ้าเป็นคนบอกเองว่าเจ้าถูกพิษ”
“มันเป็นเรื่องเท็จ ข้ากุเรื่องขึ้นมา มันเป็นแผนการ มันไม่…”
“เจ้าบอกเองว่าถูกพิษ”
มู่เฉียนซีลอบถอนหายใจ ไม่ว่าอย่างไรนางก็ไม่สามารถโต้เถียงกับบุรุษเอาแต่ใจอย่างจิ่วเยี่ยชนะ นางกล่าวอย่างจำใจ “เจ้าอยากอยู่ก็อยู่เถอะ ถึงอย่างไรข้าก็จะนอนแล้ว”
จิ่วเยี่ยรู้สึกปีติในใจ เขาไม่ถูกบอกให้กลับไป ก็อยู่เฝ้านางจนนางหลับ หลังจากที่นางหลับสนิทเขาถึงจะกลับจวนเยี่ยอ๋อง
……
รุ่งอรุณ
