สุราเมรัยสามารถทำให้คนกล้ามากขึ้น ทว่าคำพูดนี้ก็ถูกต้อง ในเวลานี้มู่เฉียนซีนางดูกล้าหาญมากขึ้นจริง ๆ
มู่เฉียนซีมักจะกระทำตัวกำเริบเสิบสานกับผู้อื่นเสมอ ทว่ากับบุรุษ ‘ก้อนน้ำแข็ง’ ผู้อันตรายนี้ นางระมัดระวังตัวเป็นอย่างมาก จะกล้าเอ่ยปากพูดจาลวนลามเขาได้อย่างไร ? แต่ตอนนี้ด้วยความมึนเมาจากสุราเมรัย กลับทำให้นางกล้าเอ่ยคำที่ปกติมิกล้าเอ่ยออกมา
“จิ่วเยี่ย มือของเจ้านุ่มนวลยิ่งนัก ทั้งเย็นและบอบบางราวหยก…”
นางไม่เพียงแต่จับมือเท่านั้น กลับพูดจาหยอกล้อเขาอย่างสนุกสนานรื่นรมย์ใจ
จิ่วเยี่ยเงยหน้าขึ้นมองนาง ดวงตาเปล่งประกาย ริมฝีปากแดงระเรื่อราวผลอิงเถา แก้มของเขาสัมผัสได้ถึงความร้อนผ่าวจากลมหายใจของนาง
เพียงแค่เขาเข้าใกล้นางอีกนิดก็สามารถปิดปากร้าย ๆ ของนางได้
‘สตรีผู้นี้คงต้องโดนสั่งสอน…’ เขาผุดความคิด
ดวงตาสีฟ้าคู่นั้นกำลังสะสมอารมณ์ที่รุนแรง และขณะที่เขากำลังจะทำอะไรบางอย่าง เหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันก็พลันเกิด
— ตุบ! —
มู่เฉียนซีเผลอหลับไปเสียเฉย ๆ ร่างของนางทับบนร่างของเขา สองมือพาดบนร่างเขาราวกับหนวดปลาหมึกย้วย ๆ ตกห้อยไปเกี่ยวพันร่างของจิ่วเยี่ยก็มิปาน
จิ่วเยี่ยก้มศีรษะลง ริมฝีปากเย็นสัมผัสลงบนหน้าผากสตรีที่ตอนนี้มึนเมาหลับไป จากนั้น เสียงเข้มขรึมทว่ามีเสน่ห์กระซิบข้างหูนาง
“เจ้าเป็นของข้า…”
สุราเมรัยเพียงเล็กน้อยสามารถทำให้นางเมาได้ถึงเพียงนี้ ดูเหมือนว่าต่อไปมิอาจให้นางดื่มสุราเมรัยกับ
